Ik zit een beetje in m’n maag met die broden van David. Natuurlijk, je snapt dat hij en z’n mannen honger hebben. En het heeft wel iets moois dat hij naar de tent van God gaat, om hulp te zoeken bij de priester. Maar de manier waarop …

Je kunt er toch eigenlijk niet onderuit: David houdt de priester voor de gek. Wat hij zegt over een geheime opdracht van de koning, klopt natuurlijk niet. En als de priester een strikte voorwaarde stelt om het heilige brood aan David en zijn mannen te geven, lijkt het nogal een ontwijkend antwoord dat David geeft. “Hebben jullie je van de omgang met vrouwen onthouden?” vraagt de priester. “Doen we altijd!” reageert David. Maar dat is toch geen antwoord?

Nee, ik zit er mee in m’n maag, die broden die David van de priester loskrijgt. En meteen zit ik ook in m’n maag met het brood dat ons vandaag wordt aangeboden. Het brood dat klaarstaat op de tafel van Christus. Het ligt voor de hand om het aan elkaar te koppelen, het toonbrood uit de tent van God, en het brood van het Avondmaal. Misschien wel té voor de hand, maar ik hoop duidelijk te maken dat het meer is dan een toevallige verbinding.

Maar nu, op het eerste niveau, zit ik er mee in m’n maag. Want de vragen die de priester Achimelech stelt aan David, zijn ook de vragen die Christus stelt als ik bij Hem aan tafel kom.

Bijlagen:

1 SAMUËL 21,7

[Brood in nood]

42 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...