In Spreuken gaat het om wijsheid. Wijsheid heeft iets ongrijpbaars, je hebt het of je hebt het niet. Wijsheid leer je in de loop van je leven, je kunt het niet in boekjes opzoeken, het heeft meer te maken met aanvoelen, intuïtie. Wijsheid kan vaag en abstract lijken, als je denkt aan filosofen die in hun luie stoel zweverige ideeën verzinnen. Zo zweverig is wijsheid in de bijbel niet, zeker niet in dit bijbelboek Spreuken. Het gaat meteen over de praktijk van het leven.

Toch maakt dat de wijsheid waar het hier om gaat ook weer niet plat. Denk aan tegeltjeswijsheden in de trant van “zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens”. Of aan de wijsheid die tegenwoordig vooral voor managers wordt opgeschreven in handzame boekjes. Eigenlijk niet meer dan tips en trucs waarmee je je zin kunt krijgen. Als dat wijsheid is, hoeft het voor mij niet.

Als we in de bijbel wijsheid leren, is het heel concreet en praktisch, en gaat het tegelijk heel diep. Waar leef je voor? Wat zijn je bronnen? Hoe kijk je tegen de dingen van het leven aan, en hoe kun je de diepere lagen daarin ontdekken? Hoe weet je de weg te vinden in al die ingewikkelde situaties? Concreet en tegelijk diep – dat is de combinatie die we nodig hebben om verder te komen.

Bijlagen:

SPREUKEN 11,9-11

[Een zegen voor de stad]

58 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...