Het is niet zo’n vrolijke tekst om mee op zomervakantie te gaan: Stefanus die zijn liefde voor Jezus met de dood moet bekopen. Je kunt ook bijna niet begrijpen dat het zo moest gaan. Stefanus, een man vol van Heilige Geest: zo iemand heb je als kerk nodig, die moet toch in leven blijven?

Toch moeten we het er maar op wagen met dit verhaal waar je niet vrolijk van wordt. En als je van Stefanus hoort hoe vol hij was van de Heilige Geest, dan zie je meteen waar hem dat brengt. Vol van de Geest wil zeggen: vol van Jezus. En dan kom je vol in de confrontatie met mensen die niets van Jezus willen horen. Maar er is nog iets anders dat bij Stefanus naar buiten komt. Letterlijk komt het naar buiten, als zijn gezicht glanst als een engel.

En diezelfde glans hoor je terug aan het einde van het verhaal, terwijl zijn boze publiek op hem afstormt met stenen om hem te doden. Dat is het unieke van Stefanus, en tegelijk is het iets dat ons bemoedigt: Gods glans is op zijn gezicht. Hij heeft een geheim, een innerlijke kracht die uitstraalt naar buiten, en die niet kapot te krijgen is. Stefanus is de eerste martelaar van de christelijke kerk, de eerste die zijn getuigenis over Jezus met zijn eigen bloed geschreven heeft. In hem zie je de glorie van Jezus schitteren, juist als hij moet sterven. Daarom is dit ook voor ons vandaag de kern:

Gods glans op je gezicht

Bijlagen:

HANDELINGEN 6,15 EN 7,55-60

[Gods glans op je gezicht]

57 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...