Zie je hem zitten, die bedelaar daar bij de poort? Nou nee, ik ben er eigenlijk maar gauw voorbij gelopen. Uit m’n ooghoeken heb ik ‘m natuurlijk wel zien zitten, maar ik kan er niet zo goed tegen. Gehandicapt, z’n benen hangen er slap bij. En dan wil hij geld van me hebben natuurlijk.

Zo zou het kunnen gaan als je eerlijk bent. Je ziet het leed van de ander wel, maar je gaat toch het liefst gauw eraan voorbij. We hebben in Nederland een heel stelsel opgebouwd van zorg en sociale voorzieningen. Sinds een jaar ongeveer hebben wij een nieuwe buurman, die vanaf zijn middel verlamd is na een motorongeluk. Hij is verlamd en kan niet lopen, maar hij hoeft niet te bedelen. In een aangepaste auto rijdt hij naar z’n werk of waar hij ook maar naartoe moet.

Binnen de kortste keren had de gemeente een invalidenparkeerplaats aangelegd. In zijn appartement is alles zo gemaakt dat hij zichzelf ermee kan redden.

Onze buurman is heel wat beter af dan die bedelaar die Petrus en Johannes tegenkomen op weg naar de tempel. Ze zeulden hem naar z’n plek, staat er eigenlijk. Je ziet het voor je: twee man, elk een arm onder een oksel van de verlamde, en z’n benen slepen mee. En dan moet hij daar de hele dag maar zitten. De hand ophouden: Aalmoes, alstublieft! Geld voor een beetje eten. En maar hopen dat de mensen even stilstaan om je een muntje toe te werpen, in het voorbijgaan, zonder je aan te kijken.

Bijlagen:

HANDELINGEN 3,6

[In de benen!]

52 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...