Vanmiddag gaan we even verder waar we vanmorgen gebleven waren. Pinksteren is het feest van de oogst, hebben we gehoord. Niet alleen in het Oude Testament, waar het gaat om de letterlijke oogst van de akkers, maar ook in het Nieuwe Testament: als de Geest komt, dan begint God zijn oogst binnen te halen over heel de wereld.

Als je die lijn van de oogst breder bekijkt in het Nieuwe Testament, dan ontdek je dat er eigenlijk twee oogsten zijn. Denk bijvoorbeeld aan de beeldspraak die Jezus gebruikt in Matteüs 13: Een mens zaaide goed zaad uit op zijn akker. Maar ’s nachts strooide zijn vijand er onkruid tussen. Beide gewassen komen tegelijk op en groeien door elkaar heen.

En de heer van die akker wil het zo laten, want als je nu al gaat scheiden, trek je met het onkruid ook het goede graan eruit. En dan loopt die gelijkenis zo af: “Laat beide samen opgroeien tot aan de oogst, dan zal ik tegen de maaiers zeggen: ‘Wied eerst het onkruid, bind het in bundels bij elkaar en verbrand het. Breng dan het graan bijeen in de schuur.’” Twee keer een oogst dus, van het onkruid en van het graan.

Zo’n tweedeling kom je vanmiddag ook tegen. Eerst al in de Catechismus, in het antwoord over de doop van kleine kinderen. Daar staat dat de kinderen bij de christelijke kerk ingelijfd en van de kinderen van de ongelovigen onderscheiden worden. En in Handelingen 2 eindigt Petrus met de oproep: “Laat u redden uit dit verdorven mensengeslacht”. Meteen daarna laten drieduizend mensen zich dopen. Die kant zit er blijkbaar ook aan de doop, een teken dat onderscheid maakt.

Bijlagen:

HC ZONDAG 27

[Teken van tweedeling]

59 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...