Vanmiddag worden we dubbel getroost. Kijk maar in de vragen van de Catechismus: welke troost geeft u de opstanding van het vlees? En dan nog een keer: welke troost put u uit het artikel over het eeuwige leven? En nu komt dat woordje “troost” ook toevallig twee keer voor in het bijbelgedeelte uit 1 Tessalonicenzen 4 en 5. Van beide kanten geldt het dus: dubbel getroost.

Nu heeft de Catechismus het wel vaker over “troost”. Niet zo gek, want daar begint het al mee in zondag 1: wat is je enige troost in leven en sterven. Toch is het niet zomaar, dat je in zondag 22 twee keer hoort over troost. We hebben het over de laatste onderdeeltjes van de Geloofsbelijdenis. En dan zou je kunnen zeggen: prima wat je allemaal gelooft, maar ga je het daar nu ook mee redden? Houd je geloof het vol tot de laatste meters? Heb je er nu ook echt troost aan, houvast die je nodig hebt in de moeilijke stukken van je leven? Heb je er echt iets aan bij het sterven én in je leven? Dat waren de twee dingen waar de Catechismus mee begon. En die komen vanmiddag naast elkaar te staan, als een dubbele troost. Troost bij het sterven – want je gelooft de opstanding van het vlees. En troost in het leven – want je gelooft een eeuwig leven dat nu al begint.

Bijlagen:

HC ZONDAG 22

[Dubbel getroost]

52 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...