Als moderne christen kun je je wat verloren voelen. Jezus is naar de hemel – en wat nu? Moeten wij het hier beneden maar zelf uitzoeken? In de tijd van de Catechismus was dat blijkbaar anders. Toen hadden ze een reëel beeld van wat Christus in de hemel doet. En ze voelden zich daar veilig bij, geborgen in zijn bescherming. In de hemel is Jezus toch dichtbij. Nog weer anders is het in de brief van Paulus aan de Tessalonicenzen. Daar proef je een directe verwachting van de terugkomst van Jezus. Ze stonden als het ware klaar om Jezus te zien verschijnen.

In de preek van vorige week werd gezegd: je zou Hemelvaart wel kunnen overslaan. Rechtstreeks van de opstanding van Jezus naar zijn koningschap aan de rechterhand van God. Vandaag kunnen we daarop doorgaan: je zou het zitten van Jezus aan Gods rechterhand wel kunnen overslaan, om direct van de Hemelvaart naar zijn terugkomst te kijken. Ook dat is een bijbelse gedachte, die je meteen al hoort van de twee engelen die de leerlingen van Jezus aanspreken nadat Hij van hen weggegaan is: “Hij zal op dezelfde wijze terugkomen als jullie hem naar de hemel hebben zien gaan.” Weggegaan om terug te komen – dat is heel in het kort de spanningsboog waar de eerste christenen in het Nieuwe Testament in leven. In de theologie van de laatste honderdvijftig jaar is nogal eens de sceptische opmerking gemaakt: Jezus beloofde ons zijn Koninkrijk, en wat er kwam is de kerk. Nogal een tegenvaller, dat voel je wel.

Bijlagen:

HC ZONDAG 19

[De Heer regeert]

57 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...