Wij denken vanmiddag na over het lijden van de Heer Jezus. In de voorbereiding realiseerde ik me, dat we dit vaak een beetje op afstand houden. Of laat ik het bij mezelf houden: ik houd het op afstand. Wat de Catechismus erover zegt, kan ik helemaal meemaken. Jezus heeft voor mij geleden, Hij droeg voor mij de straf zodat ik van Gods oordeel bevrijd ben. Dat is al heel wat, natuurlijk. Toch kan daar nog iets in zitten van: het lijden van Jezus blijft daar staan, bijna tweeduizend jaar geleden. En ik heb er iets aan, iets heel belangrijks. Maar verder blijf ik er buiten, houd ik mezelf buiten schot. Het klinkt ook een beetje egoïstisch: prachtig dat de Heer Jezus dat wilde doen, komt het met mij tenminste in orde. En daarna ga ik gewoon verder met mijn leven.

Toen ik zocht naar een bijbelgedeelte bij de preek, kwam ik terecht in de 1e brief van Petrus. En toen kon ik er ook niet meer uitkomen, die brief had me helemaal te pakken.

Lijden is in deze brief steeds de ondertoon. En dan is het bijzondere dat Petrus het heel onbekommerd naast elkaar zet: het lijden van Christus voor ons, en ons lijden in deze wereld. Sterker nog: hij zet het in één lijn met elkaar. Jezus heeft voor ons geleden, om onze zonden weg te doen. En nu is het vervolg daarvan, dat ook wij zullen lijden, om de zonde kwijt te raken en om vast te houden aan het goede.

Dat was wel even een ontdekking! Ik had altijd gedacht dat het gevaarlijk was om Jezus’ lijden en ons lijden naast elkaar te zetten. Raak je dan de unieke betekenis van wat Jezus deed niet kwijt? Maar als de apostel Petrus zo onbekommerd die twee aan elkaar verbindt, wie ben ik dan om af te haken? Petrus kon het weten, hij had uit de eerste hand het evangelie van Jezus ontvangen. Laten we dus vanmiddag maar eens leren om op een nieuwe manier naar het lijden van Jezus te kijken, en de verbinding te leggen met ons eigen leven.

Bijlagen:

HC ZONDAG 15

[In de voetsporen van Jezus]

62 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...