Een poosje geleden was er nieuws uit de Hortus Botanicus in Leiden. Er zou een bijzondere bloem gaan bloeien, die maar één keer in de 6-8 jaar tot bloei komt. De reuzenaronskelk heet die bloem. Je weet nooit zeker of het gaat lukken. Dus waren honderden mensen komen kijken. En ja, hoor, die ene dag stond de bloem kolossaal in bloei. Eén dag bloeien, en daar jarenlang naar toewerken. Wel heel bijzonder, en je zou bijna zeggen: wat een verspilling.

Zo kunnen we vandaag ook naar Hanna kijken, de oude profetes die erbij komt staan als het kindje Jezus in de tempel is. Haar hele leven heeft ze hier naartoe geleefd, naar deze ene dag, dit korte moment.

Oppervlakkig zou je het een tragisch leven kunnen noemen. Als jong meisje is Hanna getrouwd. Wat verwacht je dan allemaal niet van het leven? De toekomst ligt voor je, het geluk lacht je toe. Maar na zeven jaar is Hanna’s geluk gebroken, haar man is gestorven. Nu weten we zelfs niet meer hoe hij heette, Hanna wordt weer genoemd naar haar vader, Fanuël. Alsof ze nooit getrouwd geweest is. En kinderen zal ze ook wel niet gekregen hebben. Vierentachtig is ze nu – sommigen denken zelfs, en zo staat het ook in onze Nieuwe Bijbelvertaling: al vierentachtig jaar weduwe; dan zou ze dus dik over de honderd zijn. Zeker zo’n jaar of zestig zal ze al alleen zijn sinds haar man gestorven is. Zestig jaar alleen! Een enkele keer kom je dat bij ons ook wel tegen, van vrouwen die bijvoorbeeld in de Tweede Wereldoorlog hun man verloren hebben, en die daarna nooit meer getrouwd zijn. Wat zal daar achter zitten, aan nachten dat je kussen nat werd van je tranen, aan dagen dat je overal alleen voorstond, aan stilte en eenzaamheid, dat je nooit iemand hebt om op terug te vallen, te vertellen wat je hebt meegemaakt en wat je zo bezighoudt, geen schouder om op uit te huilen.

Bijlagen:

LUKAS 2,36-38

[Eén dag in bloei]

51 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...