Vergeten is echt een woord dat erbij hoort op Oudejaarsavond. Overgaan van het ene jaar naar het andere, dat is een moment om terug te kijken. Om herinneringen op te halen aan het voorbije jaar. Al die gebeurtenissen komen weer voor de geest, de mooie dingen waar je nog blij van wordt als je eraan denkt. En de vervelende, moeilijke, verdrietige dingen, de dingen die je het liefst zou vergeten.

Daar heb je het al: vergeten. Terugkijken, herinneren, dat heeft meteen ook met vergeten te maken. Wij zijn vaak selectief met wat we onthouden. Sommige mensen houden alleen de leuke dingen vast, de narigheid zijn ze de volgende dag alweer vergeten. Heerlijk lijkt me dat. Anderen blijven juist de herinnering aan nare dingen bij zich dragen, de blunders, de ruzies, de keren dat iemand lelijk tegen je deed. Op zo’n dag als vandaag kun je daar extra mee bezig zijn: wat neem ik mee uit het voorbije jaar, en wat laat ik lekker liggen onder het stof van verleden tijd?

We kunnen het op nog een andere manier over vergeten hebben, en daarmee komen we dichter bij waar het om gaat in het bijbelstukje uit Jesaja 49. Vergeten, dat gaat niet alleen over dingen, over gebeurtenissen. Het kan ook gaan over mensen, over onszelf. Het kan je grote angst zijn als moeder, dat je je kind vergeet. Voor een kind kan het de grote angst zijn dat je vader en moeder je vergeten, dat ze je achterlaten in de ballenbak bij het grote warenhuis en je niet meer komen ophalen. Als jongere ben je daar veel mee bezig: zien de anderen mij wel staan? zullen ze nog wel aan mij denken? En dan stuur je maar gauw een SMS-je: hallo, ik ben er nog!

Bijlagen:

JESAJA 49,14-16

[Nooit vergeten]

54 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...