Zacht klinkt de stem van papa in je oor: “Wakker worden! Opstaan! Het is maandagmorgen. Je moet naar school.” Maar je bed is zo lekker warm. Je hebt nog helemaal geen zin om eruit te gaan. Maar ja, de hele dag blijven liggen gaat ook niet. Je knippert een paar keer met je ogen, je gaapt een keer flink en rekt je even stevig uit. Papa heeft intussen de gordijnen opengeschoven. Hé, kijk: sneeuw op de bomen en op het dak van de achterburen. Dat is leuk! Gauw je kleren aan en nog even een sneeuwpop maken voordat je naar school gaat. ’t Zal vandaag wel extra leuk zijn op school. Een ijsbaan op het plein. Lekker de meiden inpeperen met sneeuw.

Zacht klinkt de stem in Talita’s oor: “Meisje, opstaan! Kom er eens uit!” Maar wacht, haar bed is helemaal niet lekker warm. Het kussen is koud. Wat is er gebeurd?

Langzaam komt het bij Talita weer terug. Een dag of vijf geleden was er nog niets aan de hand. Ze ging vrolijk naar school, stond in de pauze te kletsen met haar vriendinnen, hielp thuis haar moeder met eten koken. Na het avondeten voelde ze zich niet lekker. Talita was maar op tijd naar bed gegaan. Rustig slapen was niet gelukt – door de koorts had ze het de ene keer snikheet, de andere keer lag ze te rillen van de kou. De volgende dag was ze blijven liggen – moeder bracht af en toe een beker water en voelde bezorgd aan haar hete voorhoofd. De dokter was komen kijken, had haar pols gevoeld en naar haar longen geluisterd. Maar hij kon niets voor haar doen.

NB: deze korte preek is gehouden in een dienst met viering van het Avondmaal

Bijlagen:

LUKAS 8,54-55

[Sta op en eet!]

41 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...