Deze weken zijn nogal wat kinderen ziek. Wij hebben er in ieder geval een paar thuis gehad, de afgelopen week. En ook van andere kanten hoor ik het. Buikgriep gaat rond. Soms zijn kinderen eindeloos verkouden of komt er een longontsteking achter weg. Een ziek kind – daar kom je als vader en moeder voor in actie. Het gaat je aan het hart om ze zo beroerd en slap te zien. Je neemt ze op schoot om liefde en warmte te geven, je wilt wel alles voor ze doen: drankjes, pilletjes, lekker warm onderstoppen. Als je kind maar weer beter wordt!

De moeder in het verhaal van vanmorgen zit ook met haar jongen op schoot. Zomaar ineens is hij ziek geworden. Het gaat steeds slechter. De koorts blijft hoog. Z’n ogen worden dof. Z’n lichaam steeds slapper. En op het laatst glijdt zijn levensadem uit hem weg. Hij is dood.

Wat vreselijk voor deze moeder! Haar jongen, hij is de enige die ze nog heeft. En nu raakt ze haar lieveling ook nog kwijt. De moeder in het verhaal voelt niet alleen de felle pijn, het enorme verdriet. Ze is ook boos – boos op die vreemdeling die bij haar is gekomen, die man uit Israël, die zegt dat hij in naam van God komt. Heeft zij erom gevraagd? Zomaar is hij in haar leven binnen gekomen, met die haast brutale vraag: geef mij het laatste beetje eten dat je hebt. En daarna is er iets wonderlijks gebeurd: elke dag opnieuw was er weer meel en olie om broodjes te pakken voor die Godsman uit Israël en voor haarzelf en haar zoontje.

Maar wat heeft ze daar aan, nu ze met haar levenloze zoon op schoot zit? Ze is er alleen maar slechter van geworden. Wat heeft ze nu aan dat beetje extra eten? Heeft ze zich uitgesloofd voor de Godsman uit Israël, pakt hij haar ook nog het enige af dat ze had.

Bijlagen:

1 KONINGEN 17,17-24

[Uit de dood terug]

49 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...