Laten we maar eens bij de menselijke kant beginnen, bij Adam en Eva. Op die ene kwade dag zijn ze hun twee zoons kwijt. Abel ligt dood op de grond, de eerste mens die sterft. Verschrikkelijk toch, om als ouders je kind te moeten verliezen, en dan ook nog op zo’n manier, doodgeslagen door z’n oudste broer. En daarmee ben je meteen ook die ander kwijt: Kaïn, die je niet meer onder ogen kan komen, maar die wegvlucht, niet alleen bij jou vandaan, maar ook bij de HEER vandaan. Hoeveel kan er kapot gaan op één dag?

Een verschrikkelijk gat is geslagen in het gezin van Adam en Eva. Een gat dat nooit meer dicht gaat. En toch … toch gaat het aan het eind van Genesis 4 weer verder. Adam en Eva krijgen opnieuw een zoon. Set, heet hij. Bij zulke oude namen uit een andere taal weet je nooit precies wat het betekent.

Maar Genesis vertelt er wel bij hoe Eva het bedoeld heeft: “in de plaats van Abel heb ik een ander kind gekregen”. In de plaats van – je kunt die naam Set dus weergeven als “plaatsvervanger”, “stand-in”. Daar gaan we vanmorgen vanuit: Set = plaatsvervanger.

Maar kan dat eigenlijk wel? Als je een kind verloren hebt, hoe kan dat ooit weer worden goedgemaakt? Mensen zeggen dat soms wel tegen je, na een tijdje: “Het leven gaat verder; misschien is het goed om een nieuwe baby te krijgen, om weer een beetje gelukkig te zijn en je verdriet te vergeten.” Goedbedoeld, maar toch grote onzin, lijkt me. Dat gat gaat nooit meer dicht. Nu kan het zijn dat de tijden harder waren, aan het begin van de wereld, dat Adam en Eva minder bezig waren met emoties en trauma’s dan wij. Dat zij inderdaad het gevoel hadden: we moeten verder, er ligt nog een toekomst vóór ons. Maar de pijn blijft, natuurlijk.

Bijlagen:

LUKAS 3,23-38

[Set: in de plaats van ...]

60 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...