Dat zou wat moois wezen, als het in onze gemeente net zo ging als bij Israël in de woestijn. Als we straks zoveel begaafde kandidaten hebben dat we moeten zeggen: jongens, houd maar op, we kunnen wel tien diakenen aan het werk zetten. Of dat de penningmeester de begroting fluitend rond krijgt – welke verbouwing zullen we dit jaar eens doen, of willen jullie allemaal een stukje van je VVB terug? Dat worden leuke gemeenteavonden, als je zo’n verhaal aan elkaar kunt vertellen.

Het is een feestje, daar in de woestijn, een feest van geven en meedoen voor iedereen. Daar kun je best eens naar verlangen, als het in de praktijk een heel stuk moeizamer gaat. Wij bekijken het gauw van de zorgelijke kant. Een diakenvacature – oei, hoe krijgen we die weer ingevuld? Terugloop van de Vaste Vrijwillige Bijdragen voor de kerk – het is voor het eerst sinds jaren, maar toch. Hoe gaan we dat repareren – maar gauw een formuliertje de gemeente in sturen. Prima, daar hebben we Commissie van Beheer ook voor.

Vandaag wil ik aan een andere kant beginnen: bij dat mooie verhaal over Israël, hoe ze maar niet kunnen ophouden met geven en geven, totdat Mozes een giftenstop moet instellen. De kern van het verhaal is tegelijk een aanmoediging voor ons, om het maar heel kort te zeggen:

Geven uit je hart

Bijlagen:

EXODUS 36,2-7

[Geven uit je hart]

56 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...