Dit is een verhaal waar ik altijd een beetje van moet lachen. Je ziet hem voor je, een beetje potsierlijk mannetje, die Zacheüs. Op z’n tenen staat hij achter de andere mensen, maar nog altijd kan hij niets zien. En dus rent hij op z’n korte beentjes een paar straten vooruit – dat ziet er natuurlijk niet uit voor een man met zo’n belangrijke functie: hoofdinspecteur van de belastingdienst. Maar goed, je ziet Zacheüs in een boom klimmen – dan toch weer knap van ‘m – zodat hij Jezus kan zien voorbijkomen.

Het is zo’n menselijk verhaal, als je het wat probeert in te kleuren. Zacheüs, klein van stuk. Daar zal ‘ie vast mee geplaagd zijn, vroeger, door de andere kinderen. Zoals dat nog altijd gaat: “Hé tas, waar ga je met die brugpieper naartoe?” Of: “Zullen we basketbal spelen? Dan ben jij de bal”.

Zacheüs werd een buitenbeentje. Maar wie niet groot is moet slim zijn, en dat was Zacheüs. Via de portemonnee pakt hij z’n pestkoppen terug.

Je moet er een beetje van lachen – die kleine Zacheüs op een tak van de vijgenboom, verstopt tussen de bladeren. En in dat lachen zit misschien ook een beetje pijn. Want ongemerkt ben je aangeschoven op de tak naast Zacheüs. Ergens ben jij ook een beetje Zacheüs. En zoek je een veilige plek om naar Jezus te kijken. Een toeschouwerspositie: je wilt Jezus wel eens zien voorbijkomen, maar zelf blijf je buiten beeld. Zo kun je op de tribune zitten, bijvoorbeeld in deze kerkdienst: maar eens kijken wat het wordt, of er iets voor mij bij zit. Het gaat nog een stapje verder, naast Zacheüs op de tak zitten. Je verstopt je achter de bladeren van de vijgenboom. Wat heb jij te verbergen voor Jezus?

Bijlagen:

LUKAS 19,9-10

[Kom eens uit die boom!]

56 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...