Het is een wat vreemde overgang in Psalm 42. Van vorige week weten we nog, hoop ik, hoe de dichter zijn ziel tot rust probeert te krijgen, hoe hij eindigt met hoop op God. Maar dan in vers 7 keert een echo terug van het begin van vers 6: “Mijn ziel is bedroefd …”. Het is alsof je weer helemaal opnieuw begint, terug bij af.

Hetzelfde gevoel kun je hebben bij de start van de Catechismus. Het feit dat we weer aan een nieuwe ronde beginnen – we hebben het toch allemaal al gehad? En toch hoort het er helemaal bij, om elke één à twee jaar op hetzelfde punt terug te komen. Het is zo’n prachtig antwoord, over de troost in leven en sterven, een zekerheid waar je niet achter terug wilt vallen. Maar dat is wel meteen de achtergrond. De troost die de Catechismus zo ontroerend onder woorden brengt – ik ben van mijn Heiland Jezus Christus – die troost heb je ook hard nodig.

Zo horen we van twee kanten hetzelfde geluid: uit de Psalm de droefheid die weer oplaait; uit de Catechismus de troost die ons in leven en sterven steeds weer aangereikt moet worden. Zo leer je als christen leven. Heel realistisch. Geloven is niet dat je altijd maar met je hoofd in de wolken leeft. Dat je altijd vast staat in het vertrouwen dat God voor je zorgt. Geloven gaat over leven en sterven. Dus over alles wat je als mens meemaakt. Niet alleen de dagen waarop de zon schijnt – dan zou je een mooiweergeloof hebben. Maar ook de dagen dat het stormt, zo hard stormt dat je omver wordt geblazen. Leven en sterven: juist dat moment van sterven, als je leven met alles waaraan je zo gehecht bent, wordt afgebroken, op dat moment heb je de troost, het houvast het meeste nodig.

Bijlagen:

PSALM 42,7-12 + HC zondag 1

[Je draai vinden]

58 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...