Een beetje raar eigenlijk: in de drie jaar dat ik nu hier aan het werk ben, heeft bijna nooit iemand tegen me gezegd: ik wil je een zonde belijden. We hebben wel over van alles gepraat, over ziekte en tegenslag, over dingen die je spanning kunnen geven. Maar dat iemand zegt: ik worstel met een zonde en daar wil ik vanaf, dat kan ik me bijna niet herinneren.

Kan aan mij liggen natuurlijk. Misschien gebeurt het in andere gesprekken wel.

En ik moet eerlijk toegeven dat ik het zelf ook niet gauw doe. Een keer sorry zeggen of excuus aanbieden voor een misser, dat gaat nog. Maar wat dieper: iets waar ik mee zit en waar ik van weet dat het echt goed fout is, dat vertel ik niet zomaar.

Jakobus lijkt het heel normaal te vinden: Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar. Als ik het hele stukje bekijk, zit daar iets in van: ga samen aan het werk met zonde, met het kwaad dat je leven en je verhoudingen onderling verpest. Loop er niet voor weg, maar zie het samen onder ogen en zet je er samen voor in om het kwaad weg te krijgen. Dat past bij het gebed dat Jezus ons leert bidden. Als je die laatste twee stukjes van het gebed bidt, ben je al gauw geneigd om het maar vooral bij jezelf te houden: jouw eigen schuld die God vergeeft, jouw persoonlijke zwakte tegenover verleidingen in de wereld om je heen. Daar ben je mee bezig, met jezelf. Maar kijk ook eens naar elkaar! Ook deze zinnetjes uit het Onze Vader gaan over “ons”. Je bidt niet alleen voor jezelf, je bidt ook voor de ander, want je bidt samen: “ons”. En zo sta je er dus niet alleen voor wanneer het gaat om schuld en verleiding. De boodschap vanmiddag vat ik zo samen:

Samen tegen de zonde
1. bekennen
2. bidden
3. bekeren

Bijlagen:

JAKOBUS 5,16-20

[Samen tegen de zonde]

65 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...