Er zit iets mysterieus in dit laatste hoofdstuk van Johannes. Of eigenlijk kom je dat mysterieuze tegen in alles wat Johannes vertelt over de dagen na Jezus’ opstanding. Een aantal keren verschijnt Jezus aan zijn leerlingen. Opeens is Hij er, een poosje blijft Hij bij ze, maar dan is Hij ook weer weg. Verschijnen en verdwijnen.

Als Jezus er is, is Hij er helemaal: Hij spreekt ze op de vertrouwde manier toe, Hij doet dingen die je heel concreet met de ogen kunt zien en met de handen kunt tasten. En toch zit er iets in van een terugtrekkende beweging. Helemaal duidelijk wordt dat in het laatste stukje van Johannes’ evangelie dat we vanmorgen gelezen hebben. Eigenlijk was na hoofdstuk 20 het verhaal klaar. Maar er komt nog een toegift, een derde verschijning van Jezus. Johannes vertelt in zijn evangelie niet over de hemelvaart van Jezus. Maar op een andere manier kom je er in deze laatste ontmoeting van Jezus met zijn leerlingen wel heel dicht bij. Nog één keer is Hij er, daarna niet meer.

Een open einde – dat is het beeld dat blijft hangen als je het boekje Johannes dichtslaat. Opeens is het afgelopen. Als lezer blijf je zitten met … ja, met wat eigenlijk? De laatste woorden van Jezus, gezegd tegen Petrus, klinken nog na: “Jij moet mij volgen”. Hoe kun je daarmee verder, als Petrus, maar ook als lezer van zoveel later? We kijken naar de twee leerlingen waar het in dit stukje over gaat: Petrus en Johannes, de lievelingsleerling. En vooral: we luisteren naar wat Jezus tegen hen zegt en daarmee ook tegen ons.

Een open einde

Bijlagen:

JOHANNES 21,22

[Een open einde]

65 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...