Vanavond staan we stil bij sterven, het sterven van de Heer Jezus. Misschien denk je dan ook aan wat je zelf hebt meegemaakt van de dood. Dat je erbij was toen je vader of moeder de laatste adem uitblies. Dat je werd opgeschrikt door het bericht dat iemand is overleden die je goed kende, zo jong nog. Dat je zelf een keer op het randje van de dood hebt gelegen in het ziekenhuis. Sterven, de dood, dat is het meest verschrikkelijke dat op je af kan komen als mens.

Sterven heeft ook iets persoonlijks, iets intiems bijna. Als je daaraan denkt, is het heel bijzonder wat het evangelie ons vanavond vertelt. Het sterven van Jezus, zijn laatste ogenblikken. En wij mogen daar bij zijn.

Bijna van seconde tot seconde horen we wat Jezus dacht, wat Hij zei, en hoe Hij uiteindelijk stierf. Dit sterven is niet privé, alleen iets voor Jezus zelf. Dit sterven is voor ons allemaal.

Ontroerend, emotioneel om via het evangelieverhaal het nog eens mee te maken. Je kunt je erin inleven, wat het voor Jezus geweest is om daar te hangen aan het kruishout. In de brandende zon, met onverschillige soldaten om Hem heen en spottende voorbijgangers. De pijn die Hij geleden heeft aan handen en voeten, de benauwdheid en de koorts. Het evangelie vraagt onze aandacht voor nog een andere kant, de belangrijkste kant van wat hier aan het kruis gebeurt. We zien Jezus in zijn laatste momenten volop aan het werk. Hij hangt niet passief en willoos te wachten tot zijn lichaam het opgeeft, tot de doodsstrijd gestreden is. Hij maakt met inspanning van al zijn krachten zijn werk af.

Het evangelie van Goede Vrijdag vat ik daarom zo samen:
Jezus maakt zijn werk af: Hij sterft

Bijlagen:

JOHANNES 19,28-30

[Jezus maakt zijn werk af: Hij sterft]

65 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...