Als we dat nu eens in de praktijk gingen brengen vanmorgen. Moeten we wel de kerkzaal een beetje ombouwen. De stoelen aan de kant. En dan met een afwasteiltje vol water de rijen langs. Op je knieën over de grond, jammer van je zondagse pak en je panties. Eén voor één de voeten wassen van degenen die mogen blijven zitten – zij zijn straks aan de beurt om te kruipen. Een handdoekje over je schouder om de voeten droog te maken. Dat zou wat zijn hier vanmorgen!

Er zijn wel kerken waar ze het doen. Niet elke zondag, maar alleen bij een heel speciale gelegenheid. In de week voor Pasen, om precies te zijn op Witte Donderdag. Dat is de dag waarop ook dit verhaal in Johannes 13 zich heeft afgespeeld. In een oude kerk in Rome wast de paus, de leider van de Rooms-Katholieke Kerk, de voeten van twaalf mannen. Over heel de wereld volgen bisschoppen hetzelfde voorbeeld.

Als ik eerlijk ben, dan is dat niet echt iets voor mij. Voeten wassen – wat kom je dan allemaal tegen?

Bij die officiële voetwassing door de paus zal het wel meevallen, die zijn allemaal netjes voorbewerkt. Maar reken maar dat toen Jezus bij zijn leerlingen de voeten ging wassen, ze echt stoffig waren door het tochtje door Jeruzalems straten. Voeten, daar zit eelt op. Je hebt nagels die misschien te lang niet geknipt zijn. Likdoorns en eksterogen en kalknagels. Kleine wondjes, ontstoken plekjes. Geurtjes die niet al te fris zijn. Fijn dat er pedicures zijn, maar het zou mijn werk niet wezen.

Toch word ik vandaag aangesproken door Jezus: “Als ik je voeten gewassen heb, moet je ook elkaars voeten wassen”. Een opdracht waar je niet onderuit kunt.

Vanmorgen horen we het evangelie met het volgende thema:

Aan de voeten van Jezus

Bijlagen:

JOHANNES 13,12-17

[Aan de voeten van Jezus]

57 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...