Het zou zomaar over ons kunnen gaan, dit verhaal van Achab. Aan het begin tenminste. Je loopt door de straat, en je ziet dat ze een paar huizen verderop een nieuwe keuken aan het plaatsen zijn. “Dat wil ik ook!” – die gedachte is er voordat je met de ogen kunt knipperen. In de winkel kom je een vrouw tegen die er wel erg leuk uitziet, en je blijft haar volgen met je ogen – wat kun je daar nu aan doen? Je kijkt het programma “TV-makelaar”, je zit er verlekkerd bij op de bank, maar ondertussen word je ook ontevreden over het rijtjeshuis waar je nu al vijftien jaar woont – tijd voor iets groters. Je klasgenoot heeft het nieuwste model iPod in blitse kleuren en alle foefjes die je kunt wensen – waarom hij altijd als eerste terwijl ik er geen geld voor heb?

Zo gaat dat bij ons: je ziet om je heen wat een ander heeft, en je vergelijkt dat met wat je zelf hebt of juist moet missen. En zomaar slaat dan de begeerte toe: dat wil ik ook! Het begint heel simpel, met alleen maar kijken. En over dat hele simpele heeft God het in dit 10e gebod, de laatste van de basisregels voor je leven met Hem. In de Catechismus hebben we een heel stuk verdieping gehoord die in dit gebod zit. Maar laten we het eerst even zo simpel houden als God het zegt, bijvoorbeeld in de vorm die je hoort in Deuteronomium 5: “laat evenmin uw oog vallen op zijn huis, of op zijn akker,” enzovoort. Je oog op iets laten vallen, dat is iets wat zomaar kan gebeuren, en waar je ook niet veel kwaad in ziet. En het is precies wat je bij Achab ziet in het verhaal uit 1 Koningen 21.

Maar daar kun je meteen uit leren, dat er dan toch meer aan de hand is. Want kijk maar wat er bij Achab gebeurt zodra hij zijn oog laat vallen op de wijngaard van zijn buurman, Nabot.

Bijlagen:

HC zondag 44

[Begeerte de baas?]

52 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...