Het is een nogal alledaags gesprek, tussen Jezus en de twee mannen die achter Hem aan lopen. “Rabbi, waar logeert u?” Is het niet een beetje vreemd, dat ze met zo’n vraag beginnen? Als je naar Jezus toe komt – en deze mannen hebben net van Johannes de Doper gehoord wie Hij is – dan heb je toch wel wat beters te vragen. En ook het antwoord van Jezus is heel gewoon: “Kom maar mee, dan zul je het zien.”

Alledaags – en toch bijzonder. Want het is niet voor niets dat deze ontmoeting, de eerste kennismaking tussen Jezus en twee van zijn volgelingen, zo voor ons is opgeschreven.

Het gaat om twee mannen, Andreas en nog iemand. Ga er maar vanuit dat die tweede Johannes zelf is, de apostel die dit evangelie voor ons heeft opgeschreven. Hij noemt zijn naam niet, dat doet hij eigenlijk nooit, maar stilzwijgend is hij er hier bij. En dit is voor Johannes de meest bijzondere dag van zijn leven geworden, de dag dat Hij Jezus aansprak en met Jezus mee mocht naar huis. Kijk maar, hij heeft het precieze tijdstip opgeschreven, twee uur voor zonsondergang. Het is alsof je een stukje dagboek van de apostel te lezen krijgt.

“Kom zelf maar kijken!” – dat is de uitnodiging waarmee Jezus deze twee meeneemt. En het is ook het thema waar we over willen nadenken bij dit bijbelgedeelte vanmorgen. “Kom zelf maar kijken” – het is een alledaags antwoord op een alledaagse vraag. Toch gebeurt hier iets heel bijzonders, allereerst voor de twee mannen die leerling van Jezus worden, maar dan ook voor ons die vandaag leerling zijn van Jezus.

Bijlagen:

JOHANNES 1,39a

[Kom zelf maar kijken!]

49 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...