Hoe zou dat voor Noach zijn geweest, toen hij voor het eerst weer voet aan land zette? We hebben gelezen hoe geleidelijk de aarde droog viel, en hoe Noach testte of ze al uit de ark konden. En nu het grote moment: de deur van de ark gaat open, alle opvarenden komen naar buiten – de dieren zullen vast voorgekropen zijn.

Die vreselijke vloed is voorbij – maar dan? Laten we niet teveel speculeren over hoe de aarde erbij gelegen heeft. Hoe het gegaan is met de resten van al die mensen en dieren die zijn omgekomen. Of het fris en schoon geroken heeft, of juist niet.

Noach zet weer voet op de aarde, maar hoe heeft hij zich gevoeld? Op kleine schaal kom je dat tegen bij mensen die vlak bij een rivier wonen en die soms meemaken hoe hun huis onder water loopt. Wat een ravage als je weer terugkomt in je huis! Alles moet je schoonmaken, vloer en behang vervangen, nieuwe meubels kopen als je ze niet op tijd naar boven kon krijgen. Je bent weer in je huis, maar het duurt een hele tijd voordat je je weer thuis voelt. En je zet je al schrap voor de volgende keer dat het hoog water wordt.

Zo zal het bij Noach ook zijn gegaan. Een verschrikkelijke catastrofe is over de aarde gekomen, jij als enige bent gered met je gezin. Je bent blij dat je nog leeft. Aan de andere kant: hoe moet je nu opnieuw beginnen? Wie zegt dat niet nog een keer alles wordt weggevaagd, en dan heb je misschien minder geluk? Wie zal het zeggen – daar geeft dit verhaal van vanmorgen antwoord op. Na alles wat er is gebeurd, is hier voortdurend God aan het woord. God weet wel wat het voor Noach betekent om op zo’n stille, uitgestorven aarde weer uit te stappen. Alles wat God doet en zegt, is om Noach moed in te praten, te zorgen dat hij het weer ziet zitten. In het kort komt het hier op neer:

Een nieuw begin voor mens en wereld
1. een nieuwe zegen
2. een nieuw menu
3. een nieuwe wet

Bijlagen:

GENESIS 9,1-7

[Een nieuw begin voor mens en wereld]

63 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...