Vandaag gaat het over ‘de mens’. Over onszelf dus. Als je het bijbelverhaal bekijkt uit Genesis 1 en 2, dan zie je een aantal dubbelheden. Het lijken zelfs wel twee verhalen. Het eerste is het grote verhaal van hoe God in zes dagen hemel en aarde schiep. In Genesis 2:4 begint het dan opnieuw met “de geschiedenis van de hemel en de aarde”. Dat is meer een klein verhaal, ingezoomd op de menselijke maat. Onderdelen uit Genesis 1 komen nog een keer naar voren, maar nu anders: struiken en planten, de mens, de dieren.

Ook wat over de mens gezegd wordt, heeft iets dubbels. In Genesis 1 is de mens de afsluiting, je zou bijna zeggen, de kroon van de schepping. Geschapen als Gods evenbeeld, om heerschappij te voeren over de dieren – dat is een hoge positie. In Genesis 2 maakt God de mens uit stof van de aarde – denk maar niet te hoog van jezelf. Nog een dubbelheid: de mens is niet alleen stof uit de aarde, maar krijgt ook van God de levensadem ingeblazen. De eeuwen door is gesproken over het lichaam en de ziel als de twee delen waaruit mensen bestaan. Een laatste dubbelheid kom je in beide verhalen tegen: de mens is geschapen als man en vrouw.

Dubbelheden: steeds twee dingen naast elkaar. Want met één woord ben je niet klaar als je iets over de mens wilt zeggen.“Bijna goddelijk gemaakt”, zingen we in Psalm 8. “Uit stof gevormd, vergankelijk als het gras”, klinkt het in Psalm 103. Vandaag overdenken we het begin van de mens zoals Genesis 2 dat vertelt. Het is niet een begin dat op verre afstand blijft staan. Wat Genesis vertelt over het begin, werkt nog altijd door. Daarom vat ik de boodschap voor ons vandaag zo samen:

Leven op Gods adem

Bijlagen:

GENESIS 2,7

[Leven op Gods adem]

60 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...