Dit is de preken-archief-pagina van de website van de kerk van Pijnacker-Nootdorp.
Hier komen de preken die in deze gemeente enige tijd geleden gehouden zijn, door ds. R.T. te Velde.
Deze preken mogen in een kerkdienst worden gelezen, ds. Te Velde wil daar dan wel graag bericht van ontvangen, door middel van een e-mailtje.
Zijn e-mail adres is:
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.
. Bij voorbaat dank!
|
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
zondag, 31 maart 2013 16:47 |
|
De woorden komen uit een onverwachte hoek: “Werkelijk, deze mens was Gods Zoon”. De afgelopen weken hebben we ze een paar keer eerder gehoord. Maar toen klonken ze uit de hemel. Eerst toen Jezus omhoog kwam uit het water van de Jordaan waarin Hij was gedoopt: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde”. Later op de berg waar Jezus straalde van hemels licht, toen kwam de wolk van de HEER en een stem: “Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar hem!”
Maar nu klinken de woorden weer: “Werkelijk, Gods Zoon!” Ze klinken van onderop, vanaf de aarde. Niet van een leerling die trouw blijft aan Jezus. Niet van een joodse priester die plots tot inkeer komt. Maar uit de mond van een Romein, een centurio. Een buitenstaander, alleen maar ingehuurd om de executie van een misdadiger ordelijk te laten verlopen. Zijn mond wordt de stem van de aarde, die uitroept wie Jezus is: “Werkelijk Gods Zoon”. Een onverwachte en een onverdachte getuige. Laten we vanavond naar deze getuige luisteren.
De woorden komen uit een onverwachte hoek: “Werkelijk, deze mens was Gods Zoon”. De afgelopen weken hebben we ze een paar keer eerder gehoord. Maar toen klonken ze uit de hemel. Eerst toen Jezus omhoog kwam uit het water van de Jordaan waarin Hij was gedoopt: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde”. Later op de berg waar Jezus straalde van hemels licht, toen kwam de wolk van de HEER en een stem: “Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar hem!”
En nu klinken de woorden weer: “Werkelijk, Gods Zoon!” Ze klinken van onderop, vanaf de aarde. Niet van een leerling die trouw blijft aan Jezus. Niet van een joodse priester die plots tot inkeer komt. Maar uit de mond van een Romein, een centurio. Een buitenstaander, alleen maar ingehuurd om de executie van een misdadiger ordelijk te laten verlopen. Zijn mond wordt de stem van de aarde, die uitroept wie Jezus is: “Werkelijk Gods Zoon”. Een onverwachte en een onverdachte getuige. Laten we vanavond naar deze getuige luisteren.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 18 mei 2013 08:22 |
|
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
zondag, 24 maart 2013 18:10 |
|
Je krijgt er koude rillingen van: deze laatste kus voor Jezus. Er zijn meer intieme momenten geweest in deze laatste dagen. Markus 14 begint met te vertellen over een vrouw die een flesje kostbare parfum over Jezus uitgiet. Een sterk gebaar van liefde. Daarna gaat het verder met de maaltijd die Jezus houdt met de twaalf leerlingen. Een intiem samenzijn, ze lagen vlak naast elkaar op de ligbedden rond de tafel. Ze aten van hetzelfde brood, ze doopten de stukken brood in dezelfde schaal met saus. Closer kun je haast niet zijn.
En nu komt Judas op Jezus af en geeft Hem een kus. Weer zo’n intiem gebaar. Een kus geef je als je van iemand houdt. In de Griekse woorden van Markus hoor je dat nog sterker. Zoenen is daar namelijk hetzelfde woord als liefhebben. Zo komt Judas naar Jezus toe: als iemand die van Jezus houdt en dat met een uitbundige omhelzing laat voelen. De tweede keer dat het over de kus gaat, in vers 45, wordt het nog extra sterk gezegd: Judas gaf een stevige kus, als je het over een verliefd stel hebt zou je zeggen: flink afzoenen.
Maar wat doet die laatste kus pijn. Het ziet er uit als liefde, maar het is precies het tegenovergestelde. Een vriend komt naar Jezus toe, maar hij komt als vijand om zijn meester in handen van de vijand te spelen.
Je krijgt er koude rillingen van: deze laatste kus voor Jezus. Er zijn meer intieme momenten geweest in deze laatste dagen. Markus 14 begint met te vertellen over een vrouw die een flesje kostbare parfum over Jezus uitgiet. Een sterk gebaar van liefde. Daarna gaat het verder met de maaltijd die Jezus houdt met de twaalf leerlingen. Een intiem samenzijn, ze lagen vlak naast elkaar op de ligbedden rond de tafel. Ze aten van hetzelfde brood, ze doopten de stukken brood in dezelfde schaal met saus. Closer kun je haast niet zijn.
En nu komt Judas op Jezus af en geeft Hem een kus. Weer zo’n intiem gebaar. Een kus geef je als je van iemand houdt. In de Griekse woorden van Markus hoor je dat nog sterker. Zoenen is daar namelijk hetzelfde woord als liefhebben.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 18 mei 2013 08:21 |
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
maandag, 18 maart 2013 07:19 |
|
Daar had je vast wel willen meekijken, bij dat schitterende tafereel op de berg. Of was het licht te fel geweest in je ogen? Ik heb geprobeerd het me voor te stellen, hoe dat was op die berg. Maar je fantasie blijft er bij steken, en dat hoor je ook in de woorden waarmee Markus het vertelt. Het enthousiaste, overdonderde gevoel van de eerste ooggetuige hoor je er in terug, want wat Markus heeft opgeschreven is waarschijnlijk wat Petrus zelf verteld heeft. En die was erbij.
Jezus had het er kort van tevoren over gehad: “wanneer de Mensenzoon komt in het gezelschap van de heilige engelen en bekleed met de stralende luister van zijn Vader.” En nu is het binnen een week al zover! Het stralende licht van de hemel komt over Jezus, terwijl Hij met drie leerlingen alleen op een bergtop is. Als we denken aan de zonnebloem van het project van de kinderen, dan zie je die hier in het volle licht staan.
Daar had je vast wel willen meekijken, bij dat schitterende tafereel op de berg. Of was het licht te fel geweest in je ogen? Ik heb geprobeerd het me voor te stellen, hoe dat was op die berg. Maar je fantasie blijft er bij steken, en dat hoor je ook in de woorden waarmee Markus het vertelt. Het enthousiaste, overdonderde gevoel van de eerste ooggetuige hoor je er in terug, want wat Markus heeft opgeschreven is waarschijnlijk wat Petrus zelf verteld heeft. En die was erbij.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 18 mei 2013 08:21 |
|
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
donderdag, 14 maart 2013 09:46 |
|
“Wij weten niet wat wij moeten bidden.” Dat vind ik een nogal prikkelende tekst voor vandaag. Vanavond weten wij toch juist precies wat wij moeten bidden? We komen hier voor gewas en arbeid. Dan zie je de stukken van het leven voor je waar je dagelijks mee bezig bent. Je werk in de kas of op de ICT-afdeling. De toetsen die je moet halen op school om straks je diploma te krijgen. De kar vol met boodschappen waarmee je de supermarkt uitkomt. De knoppen aan de bomen en de struiken in de tuin. Al die gewone dingen van het leven.
Daarvan weet je heel goed wat je bidden moet. Of in ieder geval: wat je bidden wilt. Je bidt dat je je baan mag houden, ook als je de reorganisatierondes steeds dichterbij ziet komen. Je bidt om concentratie voor je examens zodat je de school met mooie cijfers kunt afronden. Je bidt om genoeg geld op je pinpas zodat je elke week eten en drinken kunt halen voor je gezin, en af en toe iets extra’s. Je bidt dat het weer een goed seizoen zal worden, dat het eindelijk lente gaat worden en dat zon en regen een beetje in balans blijven zodat alles goed kan groeien.
Op zo’n dag als vandaag, de biddag voor gewas en arbeid, is ons bidden gauw redelijk rechttoe-rechtaan. Dit is wat we nodig hebben, en dan vragen we dat aan God.
“Wij weten niet wat wij moeten bidden.” Dat vind ik een nogal prikkelende tekst voor vandaag. Vanavond weten wij toch juist precies wat wij moeten bidden? We komen hier voor gewas en arbeid. Dan zie je de stukken van het leven voor je waar je dagelijks mee bezig bent. Je werk in de kas of op de ICT-afdeling. De toetsen die je moet halen op school om straks je diploma te krijgen. De kar vol met boodschappen waarmee je de supermarkt uitkomt. De knoppen aan de bomen en de struiken in de tuin. Al die gewone dingen van het leven.
Daarvan weet je heel goed wat je bidden moet. Of in ieder geval: wat je bidden wilt. Je bidt dat je je baan mag houden, ook als je de reorganisatierondes steeds dichterbij ziet komen.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 18 mei 2013 08:21 |
|
Zonnebloem in de woestijn |
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
zondag, 10 maart 2013 18:25 |
|
De kinderen hier in de kerk hebben vorige week een potje meegekregen met een zonnebloemzaadje erbij. Heb je die al geplant? Pas een beetje op met buiten zetten hè, want eigenlijk is het nog veel te koud. Je weet wel wat zo’n zaadje nodig heeft om te groeien: een mooie lichte plek in de zon, goede grond waar voeding in zit, en een paar keer per week een slokje water. Stel je voor dat je het potje met de zonnebloem in een donkere kelder zet en je doet er vijf of zes weken niets aan. Wordt het dan een mooie zonnebloem? Natuurlijk niet!
Toch lijkt dat een beetje op wat in het verhaal met de Heer Jezus gebeurt. In het project van deze weken is Hij de zonnebloem. Hij groeit tot een prachtige stralende plant die voor ons licht en leven geeft. In het stukje dat we hebben gelezen, begon Jezus in het volle licht. De hemel ging open, de heilige Geest kwam op Hem neer, en Gods stem sprak vanuit de hemel die prachtige woorden: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde.” De zonnestralen van de hemel schijnen op Jezus, en dat verdient Hij en zo kan Hij groot en sterk worden.
Maar dan gaat het heel vreemd verder: de Geest dreef hem de woestijn in. Een zonnebloem in de woestijn? Dat moet toch helemaal niet?
De kinderen hier in de kerk hebben vorige week een potje meegekregen met een zonnebloemzaadje erbij. Heb je die al geplant? Pas een beetje op met buiten zetten hè, want eigenlijk is het nog veel te koud. Je weet wel wat zo’n zaadje nodig heeft om te groeien: een mooie lichte plek in de zon, goede grond waar voeding in zit, en een paar keer per week een slokje water. Stel je voor dat je het potje met de zonnebloem in een donkere kelder zet en je doet er vijf of zes weken niets aan. Wordt het dan een mooie zonnebloem? Natuurlijk niet!
Toch lijkt dat een beetje op wat in het verhaal met de Heer Jezus gebeurt. In het project van deze weken is Hij de zonnebloem. Hij groeit tot een prachtige stralende plant die voor ons licht en leven geeft. In het stukje dat we hebben gelezen, begon Jezus in het volle licht.
|
|
Laatst aangepast op zaterdag, 18 mei 2013 08:21 |
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 1 van 45 |
