Da’s een beetje plagen: deze Psalm op de vroege morgen van Nieuwjaar. Alsof je er nu zin in hebt om naar de kerk te gaan. “Ik was verheugd toen men mij zei” – nou, ik denk dat het hier en daar wel anders geklonken heeft toen het tijd werd om op te staan. Op een normale zondag is het al niet altijd zo’n pretje, maar goed, je komt dan toch. En nu ben je er ook - fantastisch!

Een jaar of twintig geleden was het een geliefde Psalm, hij werd vaak gezongen in de kerkdienst. Als kind had ik er ook echt dat gevoel bij: wat is het gaaf om hier met z’n allen te zijn, kom ga met ons en doe als wij. Een gevoel van saamhorigheid, en ook het gevoel van: wij zitten goed.

Laatst kwam ik nog weer eens die anecdote tegen – sommigen van u hebben het misschien nog wel zelf meegemaakt – over de Schooldag in Kampen. Dan werd er een bus gehuurd om met een hele groep naar Kampen te gaan, en onderweg Psalmen zingen, en als je dan de torens en de brug over de IJssel zag, dan werd deze Psalm 122 aangeheven. “Daar staan, o Godsstad, onze voeten” – je betrok dat heel direct op de kerk waar je zondags samenwas, en op de stad die het middelpunt van vrijgemaakt Nederland was, en stiekem zelfs het middelpunt van de wereld.

Bijlagen:

PSALM 122	[Stad van vrede]	52 Kb
PSALM 122	[PPT bij Stad van vrede]	333 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...