Het was weer raak: een incident bij de Klaproostunnel, de fietsverbinding tussen Klapwijk en de rest van de wereld. Drie jongeren reageerden op het gooien van sneeuw- en ijsballen door een ander groepje, acht jongens en één meisje. Daarna kregen ze de volle laag: eentje hield er een beschadigde oogkas aan over, en kon een tijdje niets zien.

Intussen buitelen de meningen en visies over elkaar. Meteen camera’s ophangen, roept de één. Sluit ze op, die schoffies, stelt de volgende. Hebben de ouders wel in de gaten wat de lieve jeugd uitspookt? vraagt een derde. Ja maar, begint iemand, in Klapwijk is het doodsaai, niets te doen voor tieners. Een vader laat zijn dochter van zestien voortaan omfietsen.

Allemaal visies op de tunnel. En ook allemaal tunnelvisies: ze pakken één stukje eruit. En ze blijven op afstand. Letterlijk, door een technische oplossing te bepleiten: camera’s om de boel in de gaten te houden. Maar ook bij de andere geluiden: je wijst naar anderen, maar zou je ook zelf iets kunnen doen? Zelf contact zoeken met de jongeren die er rondhang? Niet makkelijk, natuurlijk, je voelt de dreiging al als je komt aanfietsen. Maar kun je niet beginnen voordat het een groep schoffies wordt?

Ineens moet ik denken aan Jezus. Hoe hij omging met mensen die ongewenst gedrag vertoonden. De brave, verontruste burgers in zijn tijd hadden het er moeilijk mee. Jezus stapt uit hun systeem van goed en fout: hij zoekt contact met “tollenaars en hoeren”, fraudeurs en prostituees. Wat is zijn geheim? Jezus kijkt door het wangedrag heen, hij ziet niet een gevalletje overlast, maar hij ziet de mens. Hoe slecht je ook bent, Jezus ziet je staan, hij legt contact. Hij spreekt je aan op wie je bent en wat je doet, en brengt je tot inkeer.

Ik geloof dat het nog steeds kan. Op de avond dat de AKO-literatuurprijs werd uitgereikt, zag ik een interview met de Belgische journalist David van Reybrouck. Hij woont in een wijk in Brussel die van kleur verschoten is. David weigert te vertrekken. Een pleintje waar hij graag komt, is in beslag genomen door de cocaïnehandel. David blijft komen, elke dag. Ze proberen hem met harde hand te verjagen. David blijft komen, gaat naast ze zitten op het bankje, wacht tot er een gesprekje komt. En nu mag hij er weer zijn. Omdat hij de mens bleef zien in de dealer en de junk.

Mijn tunnelvisie, tot slot. Laat de Klaproostunnel dè ontmoetingsplek worden van Pijnacker. Een vader knipoogt naar zijn dochter van zestien die zoent met een gozer op de trap. Scooters doen een wedstrijdje met rollators – wedden dat die karretjes snel beneden zijn? En mocht je over de kop slaan, dan steken de jongens hun kop uit de capuchon en helpen je weer op de been. Na afloop lekker naar de disco in de kelder van de Ontmoetingskerk – nog even vragen aan de koster.

---

Deel dit artikel met anderen via...