Soms is het irritant als er niets gezegd wordt. Denk aan de ‘radiostilte’ rond de kabinetsformatie. Je zou zo graag willen weten welke kant het op gaat, maar de hoofdrolspelers laten niets los, behalve dat de gesprekken in goede sfeer verlopen.

Soms zou je willen dat het wat langer stil bleef. Een paar weken geleden alweer het drama op de Love Parade in Duisburg. En toen dicht bij huis de dodelijke brand in Delfgauw. Verder weg, maar via de tv continu in beeld de watersnood in Pakistan. Al gauw buitelen de woorden over elkaar heen. Na de eerste uiting van geschoktheid vragen we ons af hoe dit heeft kunnen gebeuren, wiens schuld het is, hoe we zoiets in de toekomst kunnen voorkomen.

Zondag hebben we in de kerk een collecte gehouden voor hulp aan Pakistan. Als je dan vlak daarvoor hoort over drie christelijke hulpverleners die door de Taliban zijn vermoord, gaat er wel wat door je heen. Heeft het wel zin om hulp te brengen in zo’n land? En hebben wij er wel zin in?

Altijd maar ergens iets van vinden, altijd met je woordje klaar. Het is soms doodvermoeiend, voor jezelf en voor wie je moeten aanhoren. En meestal raak je de kern niet. Konden we soms maar even zwijgen.

In de bijbel staat een bekend verhaal over Job. Eerst was hij stinkend rijk, maar binnen een paar uur tijd raakte hij alles kwijt. Berooid en ziek zat hij te stinken op de vuilnisbelt. Toen kwamen zijn vrienden – de hulpverleners – op bezoek. Het eerste wat ze doen als ze bij Job komen is: zeven dagen zwijgen. Dat is meteen het verstandigste dat ze zeggen: helemaal niets. Want als ze daarna met analyses en adviezen komen, slaan ze de plank helemaal mis, ze maken het voor Job alleen maar erger.

Zouden wij dat ook niet weer moeten leren: zwijgen, even helemaal niets zeggen? Altijd maar met je woordje klaar – misschien hebben we daar als gelovigen, als kerk wel extra last van. Als we nu eens beginnen met zeven dagen zwijgen. Accepteren dat je veel dingen, juist de verschrikkelijke dingen, niet doorziet. Leren lijden, de pijn voelen, huilen om het leed dat jezelf overkomt of dat een ander meemaakt, het zo erg vinden dat je ook niet weet hoe het nu verder moet.

Zeven dagen zwijgen – meestal zullen we daar de tijd niet voor hebben als er iets ergs gebeurt. Neem dan tenminste een kwartiertje om met de handen in het haar te zitten, om geen oplossing te bedenken, maar mee te voelen met degene die lijdt. En wie weet borrelt er in dat zwijgen een woord op dat wél doel treft. En anders maar niet.

---

Deel dit artikel met anderen via...