Langzaam gaan we weer op Pasen aan. Heel langzaam, dit jaar. Met de lente wil het niet erg vlotten. En zonder lente krijg je ook nog niet het gevoel van Pasen: nieuw leven.
Toch lijkt het er nu aan te komen. Je voelt de kracht van de zon in je gezicht, ook als de thermometer op 4 of 5 graden blijft steken. Sinds een week of twee steken de krokussen hun kopjes boven de grond. Langs de rand van de Hervormde begraafplaats luiden de sneeuwklokjes. De temperatuur lijkt eindelijk boven de 10 graden te gaan komen. Velen hebben ernaar gesnakt na deze lange winter.

We zijn eraan gewend: in de herfst sterft de natuur af, om in de lente weer tot leven te komen. Bloembollen overleven onder de grond. Voor andere planten moet er gezaaid worden: het zaadje vergaat, maar er ontkiemt een nieuw plantje uit, dat in de warme zonnestralen tot groei en bloei komt. Het lijkt een eindeloze kringloop: leven – sterven – nieuw leven. Elk jaar hetzelfde verhaal.
Ook Jezus heeft naar dit natuurverschijnsel een keer verwezen (Johannes 12:24): “Als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft, draagt hij veel vrucht.” En dan gebeurt er met die oude levenswijsheid iets nieuws. Want Jezus betrekt het op zichzelf: Hij is de graankorrel die moet sterven. En dan klopt het niet. Want die natuurwet van leven – sterven – nieuw leven, die slaat juist niet op mensen. Als een mens sterft, is het afgelopen. Je kunt het lichaam begraven in de aarde – “zaaien in de dodenakker” – maar er komt heus geen nieuw leven uit tevoorschijn. Voor een mens is de dood gewoon het einde.
Totdat Jezus sterft! Wat het precies is, daar kom je niet achter. Dat is het geheim van zijn leven: Hij is een echt mens, één van ons; en tegelijk is Hij veel meer, Zoon van God. Dat maakt zijn sterven zo bijzonder. Als Jezus sterft, geldt niet die oude natuurwet: de dood is het einde. Op Jezus verliest de dood juist zijn greep als Hij de laatste adem uitblaast. En dus kan Pasen niet uitblijven: binnen drie dagen – alsof er goddelijke haast bij is – breekt het graf open en komt Jezus tevoorschijn in nieuw leven.
Nieuw leven – dat is Pasen. Meer dan het nieuwe leven dat we vieren in de lente, van de krokusjes die uit hun bol kruipen, de zon die terugkeert van excursie op het zuidelijk halfrond. Lente is alleen maar de zoveelste herhaling van zetten. Je blijft in het oude leven gevangen. Leven door Jezus is écht nieuw leven. Boven de dood en de afbraak uit. Boven angst en haat en mislukking uit.
Ook deze lente wordt het weer Pasen. Een nieuwe kans, een nieuw leven.

---

Deel dit artikel met anderen via...