Twee weken geleden hebben wij een baby gekregen; daarom was er toen ook geen column. Elke keer weer iets wonderlijks om mee te maken, hoe zo’n nieuw mensje uit zijn moeder komt en begint te leven. God schenkt de levensadem – dat zie je voor je ogen gebeuren.
Als man sta je er een beetje verloren bij. De moeder heeft negen maanden dit jonge leven onder haar hart gedragen.

Ze heeft hem/haar voelen groeien, vlinderen, zwemmen en schoppen. Als dan het moment van de geboorte is gekomen, wat komen er dan een krachten los in de vrouw! De weeën die ze moet verdragen – je kunt een beetje meepuffen en haar hand vasthouden, maar zij moet er alleen doorheen. Wat een concentratie, wat een volhouden tot het verlossende eind: je baby niet meer ín je buik maar óp je buik.
De dagen daarna blijft het bijzonder, hoe mama en baby volstrekt op elkaar zijn aangewezen. Ze laat haar kind geen moment alleen, hij slaapt naast haar bed zodat ze elk zuchtje en kikje hoort. Zodra baby begint te huilen, voelt moeder de toeschietreflex en gaat ze voeden, ook midden in de nacht. Voor man en andere kinderen heeft ze even niet zoveel oog, dat komt wel weer. Die eerste tijd is voor je baby, de band die je in die dagen opbouwt, blijft je leven lang. Als daar iets mee mis gaat, dat het kindje niet bij zijn moeder kan zijn, dan kan de schade je leven lang doorwerken. Een moeder en haar baby – daar komt niemand tussen.

Voor mij gaat die tekst uit Jesaja 49 extra spreken, waar God tegen de mensen uit zijn stad Sion zegt:
“Kan een vrouw haar zuigeling vergeten,
of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg?
Zelfs al zou zij het vergeten,
ik vergeet jou nooit.
Ik heb je in mijn handpalm gegrift,
je muren staan mij steeds voor ogen.”

Een van de weinige keren in de bijbel dat God wordt vergeleken met een vrouw, een moeder. Meestal zie je Hem als Vader optreden, maar dit keer hoor je hem in de Moederrol. Kan een vrouw haar zuigeling vergeten? Natuurlijk niet: een moeder en haar baby, daar komt niets tussen. En al zou dat een keer gebeuren – moeders leggen uit wanhoop hun kind te vondeling – dan nog zal God óns nooit vergeten. Die intense en totale band van liefde tussen moeder en baby, die heeft God met ons.

Ik sluit af met een kort gedicht van mijn vroegere schoolvriendin Rolinda Both. Ze was predikant in Vollenhove. Bijna vier jaar geleden stierf zij bij de geboorte van haar derde kind. Dit is haar gedicht, waarmee ze God aanspreekt:

God

ik ben een vrouw die bijna baren moet
ik kan alleen maar baby zeggen

ik vraag mij af
ben jij ook als een moeder
ben jij ook zo bezeten
van mij

---

Deel dit artikel met anderen via...