Het heeft veel mensen geschokt: de brand in Kampen waarbij vier jongetjes uit één gezin omkwamen. Je voelt machteloosheid: kinderen wil je tegen alle kwaad beschermen, je kunt je niet voorstellen dat zulke jonge levens zomaar ten einde zijn. Ons raakte het nog extra omdat we in Kampen hebben gewoond. Mijn zusje werkt op de school waar de kinderen uit dat gezin naartoe gingen.

In de media werd het verhaal van alle kanten verteld. Je hoort hoe de ouders, Lucas en Emily Strijker, spreken over wat hun is overkomen. Zij vinden steun in hun geloof, en getuigen daar bijzonder positief van: “Ons gezin maakt het zeer goed. Wij bemoedigen u om het kleed van verdriet uit te doen en het kleed van vreugde aan te doen”. De begrafenisdienst heet een “opstandingsdienst”.
Bij velen roept dit vervreemding op, onbegrip, verbijstering: hoe kun je zoiets zeggen? Hoe kan het goed zijn als je vier jongste kinderen in één nacht sterven? Drukken deze ouders hun verdriet – en het verdriet van de andere kinderen – niet weg?
Als christen kan ik me die reactie levendig voorstellen. Vanuit je geloof moet je het niet te mooi maken. Scherp en fel verdriet hoort bij zo’n onvoorstelbaar verlies. Juist een christen kan zulk verdriet in alle scherpte voelen. Van God leer je hoe erg het is dat zulke dingen gebeuren in een wereld die goed begon. Je kent Jezus die al onze pijn en ons verdriet op zich nam. Goedpraten van het leed slaat, christelijk gezien, nergens op.
Maar wat dan? In veel reacties op internet las ik iets als “het is en blijft een drama”. Inderdaad, dat is het. Maar als “drama” het enige is wat je kunt zeggen, hoe kun je dan verder? Iedereen voelt de schok, Nederland rouwt mee met dit gezin in Kampen. En een paar weken later? Ik ben bang dat het gevoel van “drama” snel slijt. Geschoktheid gaat over in het leven van alledag.
Als christen steun vinden in je geloof, dat is niet over het verdriet heen lopen. Het is niet een snel antwoord vinden op de vraag waarom zoiets afschuwelijks gebeurt. Het is wel: verder kunnen. Verder kunnen door je tranen heen. Verder met een gapend gat van verdriet en gemis in je leven, verder met een wond die nooit helemaal geneest. Verder met God, die verder wil met jou. Inderdaad, de wereld is een drama. Daar krijg je allemaal je portie van mee. Als iemand weet wat ’n drama het is, dan wel God. Hij maakt zich er niet makkelijk van af, bij Hem slijt het niet na een paar weken. God doet er iets aan, Hij werkt aan een wereld zonder drama’s. En zolang het duurt, gaat Hij met je mee, door al je drama’s heen. Wil je verder met Hem?

---

Deel dit artikel met anderen via...