Voor het tweede jaar heb ik nu een moestuintje. Eigenlijk maar een paar vierkante meter, net goed voor een paar rijtjes wortels, bieten en bonen. Favoriet in ons gezin is snijbiet. Vroeger had mijn moeder dat altijd in de tuin staan, nu wij ook. Het smaakt ongeveer zoals spinazie, en het handige is dat het blad steeds weer aangroeit. Je kunt er dus aardig wat maaltijden van eten.
Wij zijn niet de enigen die snijbiet lekker vinden. Als ik een portie ga snijden, hebben de meeste bladen grote gaten, sommige zijn bijna tot de steel afgevreten. Dat hebben de slakken gedaan. Slijmerig en sloom als ze zijn, weten ze toch bij de lekkerste blaadjes te komen.

Waar wil ik nu naartoe met die slakken? (Over de heg natuurlijk, maar dan kruipen ze zo weer terug.) Dat stukje moestuin bij ons achter doet me denken aan wat de bijbel zegt over je leven als christen. Paulus, bijvoorbeeld, heeft het over “vruchten van de Geest”. Dat zijn dingen als liefde, vreugde, geduld, vriendelijkheid, geloof. Wie wil dat niet in het moestuintje van zijn of haar leven hebben? Paulus voegt er nog een belofte aan toe: Wie zaait op de akker van de Geest, oogst het eeuwige leven. Dat is de beste opbrengst die je kunt bedenken, dat je leven helemaal op z’n bestemming komt bij God. Dan sta je volop in bloei.

’t Is mooi als je bij jezelf of bij anderen zulke vruchten van de Geest ziet groeien. Maar misschien kom je dan ook slakken tegen, die gaten knagen in het frisse groene blad van je geloof. Of die de stengel van je toewijding aan de Heer doen knakken. Twijfel die bij je binnensijpelt, of het wel waar is wat God zegt, of God eigenlijk wel bestaat. Zuigkracht van een lekker leven, waarin je behoeften bevredigd zijn, maar waarin je voor andere mensen geen ruimte hebt. Zo opgaan in je werk en vrije tijd, dat je aan God niet toekomt. Dat zijn de slakken die je geloof bedreigen. Slijmerig en sloom als ze zijn, weten ze toch de prille vruchten van de Geest te bederven.

Als tuinier ontkom je er niet aan, ongedierte te bestrijden. Ook de slakken in de tuin van je geloof moet je aanpakken. Als je tenminste echt tot bloei wilt komen, en vruchten wilt oogsten. Hoe gooi je die slakken eruit? Vooral door bidden, denk ik. Het zijn vruchten van de Geest; verwacht van de Geest dan ook de kracht voor groei en bloei. En lees in je bijbel om tegengif in te nemen tegen twijfel en slapte, zodat je vitaal blijft in je geloof. God, de grote tuinier, is een meester in ontslakken!

---

Deel dit artikel met anderen via...