Opeens was het er: een echte Hollandse winter. Een paar weken achtereen matige tot strenge vorst in de nachten, overdag nauwelijks boven nul. Dan wil al het water hier wel dichtvriezen. Meteen sloeg de schaatskoorts toe. Wie op zolder nog een paar noren of doorlopers had liggen, had geluk, alleen nog even slijpen. Als je de voorbije jaren je schaatsen maar op marktplaats had gezet – want vriezen doet het toch niet meer – had je nu spijt als haren op je hoofd. En ging je dan toch maar de plaatselijke sportwinkel-van-sinkel die gelukkig een partij had liggen.

Met ons gezin zijn we op een middag naar de Rottemeren geweest. Fantastisch! Wat anders een grote watervlakte is, was nu een enorme ijsvlakte. Niet te geloven dat je daar zomaar op kon lopen, glijden en schaatsen. Als volwassene moet je wel eerst een paar voorzichtige slagen maken voordat het weer gaat. Twee van onze jongens krabbelden meteen weg alsof ze nooit anders gedaan hadden.

Soms heeft geloven ook wel iets van schaatsen. Het belangrijkste is vertrouwen: vertrouwen dat de ijsvloer het houdt en jou draagt. De ijsvloer: Godzelf met zijn belofte dat Hij bij je is en je verlost van het kwaad. Daar zak je nooit doorheen. Alleen hakt de tegenstander van God wel eens een wak waardoor je gaat twijfelen. Langs de randen van het leven is het ijs wel eens dunner dan je zou willen.

Schaatsen moet je leren, met dubbele ijzers en achter een oude stoel. Een kind doet het zomaar, alsof ‘ie nooit anders gedaan heeft. Geloven moet je leren, met vallen en opstaan. Je hebt steun nodig van anderen die al ervaring hebben met God. Door te oefenen maak je je het geloof eigen. Maar als je de slag goed te pakken hebt, is het ook een heerlijk gevoel. Je zwiert over de ijsvloer van het leven: wat een vrijheid! Je ziet de wereld eens van een heel andere kant. Toch is het niet altijd pret: vaak is het afzien, de snijdende wind pal in je gezicht. Soms zit je er doorheen, dan heb je een ander nodig die je een poosje sleept.

En dan, na een uur of wat, de finish. Je gloeit van de inspanning. Bij een kop warme chocola kom je weer op temperatuur. De finish, daar schaats je als gelovige op af. Langs de kant moedigen de anderen je aan. Op de streep wacht de Heer je op. Voor koek en zopie wordt gezorgd. Wat een voldoening als je het einde hebt gehaald.

Geloven is soms net schaatsen. Daar kun je gerust nog even over mijmeren, ook nu de dooi weer is ingevallen. Wie weet wat we nog voor winter krijgen. Maar geloven kan bij + 25° net zo goed als bij - 10°.

---

Deel dit artikel met anderen via...