Deze column heb ik twee weken in het voren geschreven. Als u 'm leest, zitten wij in de Duitse Eifel.

Gek eigenlijk, zo in het voren werken. Wat kan er in die twee weken niet gebeuren? Pijnacker zal niet meteen onder water gelopen zijn. Maar toch, je weet het nooit.
Plannen maken, dat zit er bij ons mensen heel erg in. In ieder geval in West-Europa. In andere culturen schijnt dat een beetje anders te werken. Maar onze samenleving draait op plannen. Als je een huis laat bouwen in Keizershof, wil je niet dat het “ergens in 2009” klaar is, maar dat je weet of je op 1 maart of 1 april de sleutel krijgt.

In de bijbel staat daar ook een mooi stukje over. “Hier iets voor u die zegt: ‘Vandaag of morgen gaan we naar die en die stad. Daar blijven we een jaar, we zullen er handeldrijven en geld verdienen.’ U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet! U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt. U zou moeten zeggen: ‘Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.’” (Jakobus 4)
Als je een plan maakt, wil je eigenlijk een stukje in de toekomst kijken. Dat hoort bij mensen. Je leeft niet alleen hier en nu. Je kunt terugdenken en vooruit denken. Toch is dat maar beperkt. “U bent immers maar een damp.” Je bestaan op aarde is vluchtig. Er zijn zoveel dingen die je niet overziet en niet in de hand hebt. Ik weet niet eens of er over twee weken wel een Telstar verschijnt waar dit stukje in komt.

Jakobus wijst naar de Heer: “Als de Heer het wil, zullen we dit of dat doen”. God leeft niet een poosje maar altijd. Hij overziet alles wat er in de wereld gebeurt. De Heer heeft een plan waarin wel alles klopt. Als mens kun je op dat plan van God vertrouwen. Niet zelf alles in de hand houden, maar je leven durven overgeven aan de Heer.
Misschien een mooi plan voor na de vakantie: minder plannen en meer vertrouwen.

---

Deel dit artikel met anderen via...