Sinds een jaar of anderhalf zie ik ze regelmatig vliegen: een soort groene papegaaien. Eerst alleen in de buurt van de Dorpskerk, maar vorige week scheerden ze ook thuis, op de rand van Klapwijk/Tolhek, over ons heen. Felgroene schichten met een lange staart en een snerpende schreeuw.

Het gaat om de groene halsbandparkiet, is me inmiddels verteld. Oorspronkelijk afkomstig uit Afrika en zuidelijk Azië, verspreidt deze vogel zich razendsnel in met name de stedelijke gebieden van Noordwest-Europa. Zo’n vijf jaar geleden werden er op een “slaapplaats” bij Voorburg zo’n drieduizend aangetroffen!

Vreemde vogels – ik kan de gedachte niet onderdrukken aan de plek die christenen langzamerhand krijgen in Nederland. Sowieso wel eens aardig om mensen te bekijken vanuit de vogelwereld.

Zondag 23 mei 2010 was het feest bij ons in de kerk, Pinksterfeest. In heel de wereld is gevierd hoe de Geest van Jezus gekomen is om mensen te bezielen met geloof, hoop en liefde.
’s Middags hadden we nog eens extra feest, in de Ontmoetingskerk dit keer. Want we verwachtten zoveel gasten dat het nooit in ons eigen kerkgebouw aan de Julianalaan zou passen.
Zeven jonge mensen uit onze gemeente hebben “openbare belijdenis van hun geloof” afgelegd, zoals dat in kerktaal heet. In eenvoudige woorden: ze willen aan iedereen vertellen dat ze van God houden en dat Jezus hun Heer is. In de kerk hebben ze daar hardop “Ja” op gezegd. Een feest voor allen die erbij waren, ouders en andere familie, vrienden en alle leden van de gemeente. Ook echt iets van Pinksteren: dat je zover komt, dat kan alleen maar komen door de Geest van God. Dat verzin je niet zelf, als je 17 of 18 bent.