Soms is het irritant als er niets gezegd wordt. Denk aan de ‘radiostilte’ rond de kabinetsformatie. Je zou zo graag willen weten welke kant het op gaat, maar de hoofdrolspelers laten niets los, behalve dat de gesprekken in goede sfeer verlopen.

Soms zou je willen dat het wat langer stil bleef. Een paar weken geleden alweer het drama op de Love Parade in Duisburg. En toen dicht bij huis de dodelijke brand in Delfgauw. Verder weg, maar via de tv continu in beeld de watersnood in Pakistan. Al gauw buitelen de woorden over elkaar heen. Na de eerste uiting van geschoktheid vragen we ons af hoe dit heeft kunnen gebeuren, wiens schuld het is, hoe we zoiets in de toekomst kunnen voorkomen.

Sinds een jaar of anderhalf zie ik ze regelmatig vliegen: een soort groene papegaaien. Eerst alleen in de buurt van de Dorpskerk, maar vorige week scheerden ze ook thuis, op de rand van Klapwijk/Tolhek, over ons heen. Felgroene schichten met een lange staart en een snerpende schreeuw.

Het gaat om de groene halsbandparkiet, is me inmiddels verteld. Oorspronkelijk afkomstig uit Afrika en zuidelijk Azië, verspreidt deze vogel zich razendsnel in met name de stedelijke gebieden van Noordwest-Europa. Zo’n vijf jaar geleden werden er op een “slaapplaats” bij Voorburg zo’n drieduizend aangetroffen!

Vreemde vogels – ik kan de gedachte niet onderdrukken aan de plek die christenen langzamerhand krijgen in Nederland. Sowieso wel eens aardig om mensen te bekijken vanuit de vogelwereld.