Een paar weken geleden op een zekere woensdagavond zat ik thuis op de bank. Die avond was het bijbelstudie bij mij thuis. Die maandag ervoor zou de kerkenraad vergaderen over de talstelling van twee ouderlingen en twee diakenen. Ik was er die avond niet 100% bij. In gedachte bij de talstelling zei ik: Nou Heer, het is nu woensdag en ik heb nog niets gehoord over een eventuele nieuwe job in de gemeente. Is dit een teken dat ik die tijd dan echt mag gaan gebruiken om mijn bedrijf verder op te zetten? En: "Wanneer zal ik wél in de kerkenraad komen?" Ik had die zinnen nog niet uitgesproken in mijn hoofd, of Jeffrey (onze toenmalige diaken) stapte voor ons huis van zijn fiets af (een hele gave beachcruiser by the way!). We keken elkaar door het keukenraam aan. Jeffrey moet een hele grote grijns op mijn gezicht gezien hebben. Wat hij niet weet, is dat ik dacht:

wat een timing God; ik weet nu al genoeg. Dank voor de boodschap. Jeffrey hoefde ook eigenlijk niets meer te zeggen. Ik stond op tal voor diaken.

Voordat de kerkenraad een waslijst aan namen binnen had, was ik door verschillende gemeenteleden benaderd. "Wat vind je ervan als ik je opgeef als ouderling/diaken"? Steevast was mijn eerste reactie: waarom zou je dat willen doen? Niet dat ik niet zou willen als God mij daarvoor roept, integendeel. Maar die taak zou ik mezelf nou niet direct toebedelen in de gemeente. Daarnaast ben ik, als ik mezelf even kort reflecteer, van het type dat nogal van veranderingen en aanpakken houdt en verder wilt. Hoe zou ik dan functioneren in een kerkenraad voor mijn broers en zussen die anders in elkaar zitten? Ja ik weet wel, het is inherent met werken voor en met andere mensen. Maar nog steeds lijkt dat me een behoorlijke opgave. Niet onmogelijk met Gods zegen, maar zeker pittig.
Het was niet de eerste keer dat mensen mij benaderde voor ouderling of diaken. Ditmaal waren het er wel meer dan de vorige keer. Deze manier van omgaan met talstelling vind ik erg goed en positief. Niet iemand anoniem op een lijst pleuren, maar dat samen bespreken en beleven. Iedereen die met mij dit gesprek is aangegaan: bedankt! 

Al met al had ik er een beetje rekening mee gehouden, dat ik deze keer misschien het een en ander in mijn leven om zou moeten gaan gooien om in het ambt te klimmen. De agenda nog meer afstemmen met Janneke, schipperen met m'n werk en m'n eigen bedrijf, sporten, bijbelstudie en het verdere sociale leven. De uitslag op die zondag was voor mijn persoontje echter zo, dat ik niet aangesteld zou worden als diaken (waar ik voor op tal stond). Guido en Niek mogen deze taak nu als diakenen op zich nemen. Succes en Gods zegen guys!
Wat mij wel overheerlijk en positief verraste, was het grote aantal mensen dat ook naar mij toekwam ná de uitslag: wat ik ervan vond dat ik níet gekozen was. Daar kon ik snel en kort op antwoorden. Voor, tijdens en na de verkiezingen lag de keus namelijk niet bij mij maar bij door God geleide gemeenteleden. Uitslagen van de verkiezing is voor mij het aannemen van een voldongen feit waar zegen op rust. Geen moeite mee dus, eerder een positief gelaten berusting. Ik vind het wel enorm meelevend van die mensen die toch nog even aan mij vroegen wat ik er nu van vond. 

De kerkenraad, zoals we die voor deze verkiezingsronden kenden, heeft denk ik veel geleerd. Onder andere op het gebied van "voor het eerst in het ambt gaan". Er werden namelijk bijeenkomsten gehouden voor mannen van-tot een bepaalde leeftijd, die nog nooit in een kerkenraad hadden gezeten. Een erg goede actie om hier op een goede en prettige manier aandacht aan te besteden en zaken bespreekbaar te maken. Goed gedaan mannen!

Ik wens de kersverse ouderlingen (Gerrit en Marnìx) en diakenen (Niek en Guido) een hele goede en gezegende periode toe. Ik ga me komend jaar in ieder geval toeleggen op mijn eigen adviesbedrijf en ook mijn eigen taken in de gemeente weer eens onder de loep nemen: wat doe ik allemaal, wat moet ik blijven doen, wat wil God dat ik doe of ga doen? Eerste start is eindelijk weer eens naar de gemeentedag op 27 augustus. Afgelopen drie jaar waren we namelijk op vakantie op onze de gemeentedagen. Eeuwig zonde (figuurlijk gesproken natuurlijk!). Nu gaan we eindelijk die beroemde BBQ meemaken ;-). En verder lekker klussen, grasmaaien, podiumonderzoek doen en hopelijk ook daadwerkelijk bouwen en weer het schrijven van deze columns oppakken.

Fijne vakantie allemaal, laat je weer opladen en kom veilig weer terug!

Bart

---

Deel dit artikel met anderen via...