• Moet het nou altijd over zonde gaan in de gereformeerde kerk?
• Wij mensen doen toch ook wel eens iets goeds vanuit onszelf?
• Waar is de vreugde, de blijdschap en de genade?

Er wordt meer dan eens naar mij gekeken, met mijn evangelische achtergrond: "Voor jou moet dit ook niet echt stimulerend zijn Bart. Steeds maar weer die preken over zonde. Toch? Aanvankelijk was dit ook zo. En toch ben ik dergelijke preken of elementen van diensten op waarde gaan schatten. God heeft niet voor niets ons gemaakt om Hem te volgen. Dat onze voorvaderen destijds, en wij elke dag weer, ervoor kiezen om van zijn liefde af te wijken, tja... ...dat is toch echt dodelijk zonde! Ik bekijk het daarom iets anders.

Het gaat me niet om de frequentie van dergelijke preken. Het gaat mij om twee hele andere dingen. Het gaat mij om  de genade die te allen tijde op de zonde mag volgen. Dus: preek over demotiverende zonde = preek over motiverende genade! En dan ben ik weer klaar! Ik krijg het van Hem; wie ben ik dan om te weigeren? Wie ben ik dan om te zeggen dat ik geen spiegel nodig heb om mijn eigen misstappen te zien? Zijn kind!
Een tweede aspect zit volgens mij in dat eigenwijze kind zelf. Het is namelijk niet makkelijk om (wellicht en public) aan te geven waar je gruwelijk de mist in bent gegaan. En dat snap ik wel, dat ervaar ik zelf ook wel. Maar het gevolg is dat we een vertekend beeld krijgen van elkaar. En wat misschien nog minder handig is, is dat niet-christenen die naar ons als gemeente kijken, dat vertekende beeld ook krijgen hierdoor. Kijk en luister maar eens hoe Mark Hall (Casting Crowns) dit schitterend verwoord:

  Dus stop ik alles weg, zodat het lijkt of alles goed gaat.
  Als zij het geloven, ga ik het misschien zelf ook geloven.
  Dus met een gekunstelde glimlach, speel ik die rol weer.
  Zodat iedereen mij weer ziet, zoals ik hen zie

  Zijn we blije plastic mensen, onder glimmen plastic torensptisen?
  Met muren om onze zwakheid en een glimlach om onze pijn te verbergen?
  Maar als de uitnodiging is voor elk gebroken hart,
  misschien kunnen we dan die schijnvertoning afleggen?

  Is er iemand die dit herkent, kan iemand zijn hand opsteken?
  Ben ik de enige, die het altaar heeft verruild voor een podium? 
  Het optreden is overtuigend en we kennen elke zin uit ons hoofd.
  Alleen wanneer niemand kijkt, kunnen we echt instorten.

  Maar zou het me vrij maken, als ik je de waarheid durfde te laten zien?
  Achter de persoon die je denkt dat ik ben. 
  Zouden je armen geopend zijn of zou je weglopen?
  Zou de liefde van Jezus genoeg zijn om je te laten blijven?

Daar kunnen we nog wel eens een flinke punt aan zuigen! Wat gaat er veel tijd gemoeid met praten over het reilen en zeilen in de gemeente en met praten over het hoe en wat. Niet dat we daar niet over kunnen praten, maar heb je wel eens aan een ander je ergste zonden verteld? Los van het feit dat dát je echt de weg naar vrijheid kan bieden; geeft het een totaal ander beeld aan die persoon 'die naast je zit'.
Ik mocht dat zelf vorig jaar Pasen meemaken. Ik zou het praatje wat Mark Hall houdt voor het nummer Stained Glass Masquerade, zo zelf kunnen vertellen. Nagenoeg elk woord kan ik mijn naam onder zetten. Maar tijdens een huwelijkscursus gingen mijn muren om. Mijn zwakheden en ergste vuil werden zichtbaar. Mijn vrouw leerde me pas écht kennen. En ik mezelf! De liefde van Jezus was voor haar genoeg om te blijven. Halleluja!

Als je zelf zo'n transitie mee hebt gemaakt, ben je oprecht benieuwd wie er écht naast je zit. Op het werk. In de Randstadrail. Waar dan ook. Zie ik die persoon écht, of kijk ik tegen muren aan en luister ik naar ingestudeerde zinnen? Durft die persoon in de gemeente écht zichzelf te laten zien? Of is hij/zij bang dat ik wegloop en dat ik de liefde van Jezus niet heb om te blijven voor hem of haar?

Vertel het me maar. De liefde van Jezus is voldoende. Voor mij, voor jou.

---

Deel dit artikel met anderen via...