Sinds kort doe ik aan "Het Nieuwe Werken". Eigenlijk niet veel anders dan ik al deed, alleen wel wat frequenter dan voorheen. Het Nieuwe Werken wordt vaak platonisch verward met 'thuiswerken'. Niets is echter minder waar. Het voorbeeld van de Deelgemeente Delfshaven voor HNW (Het Nieuwe werken in de verkorte volksmond) vind ik persoonlijk erg goed en best toonaangevend. Aan alle +/- 250 personeelsleden werd medegedeeld: vanaf vandaag doen wij aan HNW. Je kunt vanaf heden overal ter wereld inloggen en je werk doen. Werken, waar en wanneer het jou het beste uitkomt. Dat klinkt erg eenvoudig; en dat is het ook. Deze overgangsmethode wordt ook wel 'cold turkey' genoemd. Niet gefaseerd, niet geleidelijk, niet organisch. Nee, pats boem, ineens!

Maar, zo zou je jezelf kunnen afvragen, als er mensen zijn die behoefte hebben aan structuur, een vaste werkplek en hele slechte kantoorkoffie? Ook daar is bij de deelgemeente aan gedacht. Dat men subiet op een nieuwe manier is gaan werken, betekent niet dat iedereen het kantoor uitgejaagd wordt om nooit meer terug te komen. Wanneer mensen behoefte hebben aan dat bureau met die desktop, dan wordt ook dat gefaciliteerd.

De basis van HNW is: vertrouwen. Het vertrouwen tussen werknemer en werkgever; tussen opdrachtgever en opdrachtnemer. Daarnaast vind ik de motivatie erg belangrijk: waarom zouden we dit zo moeten doen? Volgens mij gaat het om dat we 'het elkaar gunnen' om te werken op de manier die de persoon het prettigst vindt. Dat dit vaak ook de meest productieve manier is, wordt dan een mooie bijkomstigheid. Er zit zeker nogal wat denktijd achter dit 'concept'. Wat ook voor mij ogenschijnlijk oppervlakkig leek, is juist veel dieper. Streven naar 'elkaar vertrouwen' en elkaar 'het goede' gunnen, is nogal wat diepgaander dan 'thuiswerken'. Per saldo begint wat mij betreft Het Nieuwe Werken dan ook met: Het Nieuwe Denken. De term bestaat nog niet echt, maar ik probeer 'm te lanceren ;-).

Nu even een kleine gedachtesprong. Stel dat wat ik hiervoor schreef daadwerkelijk klopt. Dan begint Het Nieuwe Werken met Het Nieuwe Denken. Dat betekent dat HNW een praktische uitwerking van een dieperliggende motivatie; van een verlangen zou je kunnen stellen. Nu durf ik de term Het Nieuwe Geloven ook wel te introduceren. Nee, geen platte manier om 'het weer eens over een andere boeg te proberen'. Nee, juist die vergelijkbare aspecten die ik eerder noemde weer oppakken. Dus 'elkaar en God vertrouwen' en 'het elkaar gunnen'. In welke vorm we dit vervolgens doen, wordt dan opeens een stuk minder belangrijk.

Nog wat concreter: onder 'het elkaar gunnen' versta ik bijvoorbeeld, dat we elkaar gunnen dat geloofsbeleving op een andere manier plaats kan vinden. En dat er ruimte is voor complementaire diversiteit in de gemeente en dus ook in de diensten. Het mag bekend zijn dat ik geen 'fan' ben van orgelspel; ik heb daar niet zoveel mee. Maar als ik vertrouwen heb en het mijn medemens gun, wat is dan de toegevoegde waarde om daar tegenaan te schoppen? En wat heeft het voor zin, als een ander Gods aanwezigheid mag ervaren als hij/zij Opwekking zingt, om daar dan het jouwe van te moeten zeggen? In beide gevallen is het antwoord: geen!

Zo zijn er te veel voorbeelden om op te noemen. Ik ben van mening dat we, mijzelf daarbij ingenomen, soms te veel op de oppervlakkige vorm zitten en minder op de ware inhoud. Dus stel ik mezelf en jou de vragen: vertrouw ik de ander? Respecteer ik de ander écht? Gún ik het die ander? Voor mij persoonlijk betekent dit, dat ik sommige zaken aan mij voorbij moet laten gaan. Beperkt Opwekking in de diensten, formaliteiten die naar mijn mening onnodig zijn, enz... Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit niet voor alle gemeenteleden zou gelden. Laat die persoon zich maar melden onderaan deze column!

Wanneer het écht spannend wordt, is als we dieper gaan dan dergelijke secundaire zaken en dan nog steeds niet naast elkaar kunnen staan. En misschien zelfs tegenover elkaar staan. Maar is het écht nodig om elkaar op een pijnlijke, navelstaarderige manier te wijzen op zulk soort zaken? Moeten we nou echt willen dat we elkaar gaan zeggen hoe de ánder het evangelie gelooft (of zijn werk moet doen)? Ik ervaar meer dan eens, bijna fysieke, pijn in mijn hart als ik sommigen hoor praten. Dan denk ik: "Wat is je doel hiermee? Wat wil je nou eigenlijk zeggen?". Preken voor eigen parochie komt vaker voor dan we denken. Samen één lichaam zijn, wordt dan knap lastig!

Maar goed, Het Nieuwe Werken is zeker geen nieuw concept. Het is alleen jaren en jaren geleden zó ontzettend weggezakt, dat we het nu weer nieuw moeten noemen. Dat zegt meer over onszelf, dan over de gekozen term. Zo zie ik Het Nieuwe Geloven evenmin als nieuw: het evangelie is namelijk geen jota veranderd. De term nieuw is alleen toepasselijk omdat het fundament van Het Geloven bedekt is met andere zaken. In "goede voornemens" geloof ik niet. Dus ik ben niet alleen per direct begonnen met Het Nieuwe Werken, maar ook met Het Nieuwe Geloven!

---

Deel dit artikel met anderen via...