Toen ik ongeveer 18 jaar was ben ik van kerk geswitcht. Voorheen vol evangelisch en nu bijna 10 jaar Gereformeerd Vrijgemaakt. Laat ik meteen met de deur in huis vallen: in de eerste plaats ben ik christen en dus kind van God. Daarnaast ben ik aangesloten, als kind van God, bij de kerk in Pijnacker-Nootdorp. Niets meer, niets minder!

Maar wanneer is het nou ‘geoorloofd’ om een kerk te verlaten (en bij een andere lid te worden)? Waarom zou je zoiets doen? Destijds was de beweegreden voor mij iets anders als dat het nu voor me zou betekenen. Ik had verkering en ‘moest’ kiezen. Ik heb daar lang over gedaan en uiteindelijk mijn keuze gemaakt. Of ik dezelfde keuze weer zó zou maken? Ik weet het echt niet.

Wel geloof ik dat er een goddelijk plan achter deze keuze zit. Een plan dat ik zelf écht niet doorzag op mijn 18^e. Om het belangrijkste effect van dat plan te noemen: God heeft mijn vrouw in de GKV gespot en mij in dezelfde kerk geplaatst. Dank U Vader! Samen hopen we tot een zegen te zijn voor de mensen om ons heen.

Ik ben dus niet geswitcht omdat de kerk me niet aanstond, of de liedjes of de sfeer. Sterker nog: vriendschappen die een levenlang hadden kunnen duren, zijn hierdoor verwaterd of zelfs afgebroken. Andere relaties gelukkig ook weer niet (als ik dit schrijf besef ik me dat één van mijn beste vrienden uit de Wijnstokgemeente vanavond bij ons op de stoep zal staan. Gewoon, uit vriendschap. Echt een gouwe kerel dus!).

Maar waarom zou je een gemeente willen verlaten als je het niet eens bent met alles? Is dat überhaupt niet utopisch? Waar ikzelf waarde aan hecht is openlijke en eerlijke feedback. Ik hoor vaak genoeg uitspraken als: “Wéér een preek over de zondeval”, “Kan het niet eens wat positiever?”, “Waarom niet meer Opwekkingsliederen?” en ga zo maar door.
Inhoudelijk ben ik het met deze uitspraken eens. Ik heb namelijk veel vreugde en blijdschap in het geloof achter me moeten laten toen ik lid werd van een GKV. Eén van de dingen die ik het meeste mis, zijn de uitbundige lofzangen voor mijn God. Die momenten waarin ik mezelf totaal kan verliezen en God kan vinden. De momenten waarop ik geniet van het loven en danken van Jezus voor wat Hij voor mij gedaan heeft.
Waar ik dan wel problemen mee heb, is dat dergelijke uitspraken vaak onderling gezegd worden. Op bijbelstudieavonden of bij de koffie na de dienst. Maar hoe vaak ben jij op die ene persoon afgestapt om te zeggen: “Zeg, ik vond dit of dat van de preek die je voorlas, kun je dat herkennen?” Of: “Je spreekt zo vaak over zonde en bijna nooit over de genade die erop mag volgen, is jou dat zelf wel eens opgevallen?” Of: “Dominee, die preek van vanmorgen… …daar kon ik echt helemaal niets mee!”.

Feedback geven is een moeilijk iets, niet alleen op het werk, maar blijkbaar ook in de gemeente. En toch geloof ik dat dit één van de belangrijke manieren is, om elkaar liefdevol verder te helpen. Zolang we niets face-to-face zeggen, zal er bar weinig veranderen. Dan blijft die onvrede en gaat de ‘druppel-en-emmer-theorie’ in werking. Op het moment dat de laatste druppel komt, is het te laat. Laat het dus niet zover komen; hoe lang je ook al tegen bepaalde dingen aanloopt. Ga eens eerlijk bij jezelf na hoe vaak je die broer, zus, ouderling, dominee, bijbelstudiegenoot nou echt van die liefdevolle feedback hebt voorzien. Ben jijzelf echt wel zo’n opbouwende steen geweest die jezelf zoekt in deze gemeente?

Ik kan voor mezelf maar twee dingen bedenken die ik kan doen: hiervoor bidden tot mijn God, mijn redder. En twee: mijn verantwoordelijkheid als mens, als gemeentelid, nemen door mensen liefdevol te zeggen waar we aan mogen werken. Als ik één van deze twee verzaak, komt er nooit schot in de zaak.
Elke voorganger (of kerkenraad) die te horen krijgt dat één of meer van zijn schapen gaat weglopen, moet de schrik van zijn leven krijgen en dus in actie komen. En elk schaap dat te horen krijgt dat zijn broer- of zusschaap de kudde zal verlaten, moet verdrietig zijn en eveneens in actie komen.

Als een schaap eenmaal is vertrokken, dan lezen we netjes in de eerstvolgende eredienst een voorgefabriceerde mededeling af. Hierdoor wordt de gemeente op de hoogte gesteld. Heb jij al eens nagedacht hoe bizar het is dat we daar standaard teksten voor bedacht hebben?! Ik vind het ronduit belachelijk. Met dat ik dit typ, voel ik mijn hartslag zienderogen stijgen. 
Na zo’n totaal overbodige, formele en onpersoonlijke mededeling zeggen we dan tegen elkaar: “We hadden dit of dat anders kunnen doen, maar nu is het al te laat”. Maar we wisten allemaal dondersgoed van te voren dat er gemeenteleden naar de rand van de kudde schuiven. Zijn wij niet in staat om, voor dat het ‘te laat’ is, tegen elkaar te zeggen: “Wat moeten we er nú aan doen om een sterk, drievoudig snoer te blijven?”.

Om Paulus te citeren: “In de naam van onze Here Jezus Christus roep ik u op om allen eensgezind te zijn, om scheuringen te vermijden, om in uw denken en uw overtuigingen volkomen één te zijn” (1 kor. 1: 10). Zoek elkaar daarom op; kijk elkaar in de ogen en spreek vanuit je liefdevolle, christelijke hart! Als je denkt dat ‘die mensen aan de rand van de kudde’ wel zullen bijdraaien, of maar naar jou toe moeten komen, dan heb je het toch écht mis! En als je aan de andere kant denkt dat de gemeente maar moet veranderen, zodat jij het wel naar de zin krijgt, dan zit je er evengoed naast!
Ga proactief naar die waardevolle broer of zus toe. Vertel dat je je zorgen maakt om hem of haar. En stap naar die voorganger of ouderling, en vertel over je onvrede. Het gaat echt niet om ‘hoe de gemeente is’. De gemeente, dat zijn we samen. Dus als je naar iets anders op zoek gaat, dan tref je je eigen houding ook daar aan.

Ik ben benieuwd hoeveel gesprekken er de komende week gaan plaatsvinden in GKV Nederland!

---

Deel dit artikel met anderen via...