Als ik deze column schrijf, zit ik heerlijk op het Canarische eiland la Palma op m'n iPOD te rammen. Tijd voor rust, ontspannen en het eiland verkennen. Voor mij puur genieten. Als Sten, onze zoon van 9 maanden, lekker ligt te tukken en Janneke, die Prachtige vrouw, lekker een boek aan het lezen is, luister ik een speech van pastor James Harleman: real man lead humble (Exodus 18). Staat op de website van Mars Hill Church als preek, maar het lijkt meer op een werving van nieuwe leiders op de plaatselijke campus. Luister 'm maar eens en bedenk wat je er zelf van vindt!

Ook wil ik niet beweren dat er verder geen gemeenteleden actief zijn, zeker niet. Nienke Blokker organiseert samen met Hilde Mast tal van leuke zaken voor en met gemeenteleden. Ons kerkblad wordt trouw gefabriceerd door 'de Urbannetjes'. De financiën worden geregeld door Cor Vogel. Zijn vrouw Ank regelt al sinds jaar en dag de preekvoorziening (waarvoor dank!). De evangelisatie commissie doet haar best. En zo nog vele andere commissies en personen. Maar dat zijn praktische en organisatorische aspecten. Waar ik het samen met pastor James nu over heb, is het 'geestelijke delegeren'.

Onze evangelische buren hebben hier volgens mij iets meer kaas van mogen eten. Celgroepen zie je daar veel meer en zijn een goed voorbeeld van wat er daadwerkelijke met 'tientallen' wordt bedoeld. In zo'n celgroep heerst vaak een sterke cohesie met één leidersrol op; de groep zelf is weer een bewust onderdeel van het lichaam.   
Incidenteel hebben we in onze eigen gemeente groepen die her en der wat aspecten van een celgroep in zich hebben. Ik denk aan de vrouwen in onze gemeente die talloze uren barmhartig inzetten voor onze oudere gemeenteleden (daar heb ik persoonlijk veel respect voor). Ook denk ik aan de 'overblijfselen' van de Eva groep. Een groep dames die intensief contact hebben met elkaar. Helaas lijkt dit initiatief momenteel iets in te zakken. Desalniettemin een mooi voorbeeld! Zelf ben ik aangesloten bij een bijbelstudiegroep. Deze groep is nu meerdere jaren bij elkaar en er is een hechtere band ontstaan. Hier geniet ik zelf erg van de groepscohesie die ik herken uit meer evangelische gemeenten. We kunnen bij elkaar terecht, ook buiten de geplande avonden en onderwerpen om. Dit zijn allemaal voorbeelden van groepen die een bepaalde werking hebben van een tiental, een celgroep.

De vraag echter die ik mijzelf en mijn gemeenteleden stel luidt: is elk gemeentelid naar behoefte voorzien van een dergelijk 'tiental'? Bij mijn weten zijn er zo'n drie, hoogstens vier bijbelstudiegroepen. Me dunkt dat er ergens gaten vallen en zelfs overlap is. Mag dat zomaar bestaan? De 'gaten' vallen denk ik precies tussen wal en schip. Geen vast aanspreekpunt om je geestelijke vragen te stellen binnen een tiental. En een goede manier om een vrijwilliger 'de nek om te draaien', is om hem of haar niet 1 maar 3 taken tegelijk te geven; liefst een paar jaar achter elkaar! Dan weet je zeker dat zo iemand in drie groepen tegelijk zit.
Daarnaast vraag ik me af: hoe wordt er op geestelijk vlak geïnvesteerd in de 'groepsleiders' van deze, nog redelijk ongelijkvormige groepen binnen onze gemeente? Wat een groot verschil maakt is de drive waarmee we onze (leiderschap)taken doen. Doe jij je taak omdat jij je verantwoordelijk voelt dat juist die taak goed wordt uitgevoerd? Ben je toegewijd aan de taak die je toch echt zelf op je genomen hebt? Of doe jij je taak omdat het vorig jaar ook deed en er niemand anders op is gestaan om het te doen? Doe je het erbij en stel je wellicht anderen en eigenlijk ook jezelf teleur, omdat je het vaak halfslachtig en gedwee doet? Sta in het laatste geval dan alsjeblieft op en vraag om twee dingen: wie wil deze taak, die een last is geworden, van mij overnemen? En de tweede vraag: kan ik mij dan daar en daar inzetten, waar God mij de talenten en de drive wel voor gegeven heeft? 
Ondertussen ben ik ongemerkt wel weer op dat praktische vlak beland, ik weet het. Blijkbaar zijn ook hier gaten en overlappen die langs elkaar schuren. Maar het gaat me juist om dat geestelijke leiderschap! De gemeenschappelijke vraag is namelijk: doe jij de dingen die je doet in je gemeente met toewijding? Dat geldt dus voor geestelijk leiderschap en voor organisatorische aspecten. En dat is zeker niet alleen een vraag die een voorganger zichzelf zou kunnen vragen. Die vraag geldt echt voor iedereen in de gemeente.

Ik zou zeggen: denk daar niet alleen eens over na, maar handel er daarna ook naar. Doe je überhaupt voldoende in je gemeente? Zijn de taken, geestelijk of organisatorisch, die jij momenteel op je bordje hebt (nog) wel voor jou bedoeld? Ja? Then own your task and do the best you can, with devotion! (Sorry, ik zit nog een beetje in die Engelstalige 'zone'). Zo niet? Sta op en stel die twee vragen! God en Zijn gemeente hebben jou nodig met de talenten die je hebt gekregen van Hem. Deze column gaat dus zeer zeker niet alleen over 'de stille Nicodemussen' onder ons, maar net zo goed over de 'op de voorgrond tredende Petrussen'! Dus: Nicodemussen en Petrussen, praat met je God en met je gemeenteleden. Laten we ons toegewijd inzetten!

---

Deel dit artikel met anderen via...