Als ik aan de Caribische eilanden denk, dan plaats ik mijzelf al gauw op een zonovergoten strand, met wit zand op een oneindig mooi strand, de ruisende zee en een heerlijke cocktail in mijn hand.

Bij het lezen van een artikel in het ND van zaterdag 22 mei 2010 kreeg ik echter hele andere ‘warme gevoelens’. Naast het artikel over de zendingspost Spring Gardens op het Caribische eiland Antiqua, worden namelijk de statements uit “Polarlight Declaration” afgedrukt. Deze statements verwoorden in mijn beleving grotendeels zoals een gemeente zo moeten opereren, ook in Nederland en dus ook bij ons in Pijnacker-Nootdorp.

Enigszins in mijn eigen woorden samengevat komt de Polarlight Declaration op het volgende neer: Ondersteuning moet leiden tot versterking en niet tot verzwakking of afhankelijkheid. Gastvrijheid ongeacht kleur, sekse, afkomst, taal, gemeente, etc… Verkondiging door het afwijzen van andere religies is de demonstratie van Christus als enige mogelijke weg naar verlossing. De belofte aan elkaar om onnodige discussies over zangstijl, muziek en liturgische orde te vermijden en het gebruik (en het maken) van gezangen, allerlei muziekstijlen en melodieën te stimuleren. ‘Streven naar eenheid’ dient zich vooral lokaal te gebeuren. Synoden, ondersteunende kerken of anderen moeten eenheid op dit lokale niveau niet belemmeren of afdwingen. Persoonlijk vind ik de basis van The Polarlight Declaration ook helderder dan haar voorloper, The Candlestand Statement.

Deze ‘vernieuwde’ verklaring spreekt mij erg aan. Niet alleen Philips kan blijkbaar scoren met "sense en simplicity". De Afrikaanse, Aziatische en Europese leiders die samen deze statements hebben verwoord, kunnen daar over meepraten. Het mooie vind ik dat de geografische en culturele invloeden geen vat hebben op deze verklaring. Ze is mondiaal toepasbaar. Ik zou er dan ook geen moeite mee hebben als we dergelijke zienswijze omarmen als gemeente. Sterker nog: ik zou het toejuichen!

Oké, dat is dan mooi gezegd en zelfs toegejuicht. Maar kan ikzelf wel helemaal meekomen met deze statements, hoe eenvoudig en helder ze ook zijn verwoord? Ik merk dat dit me vaker tegenvalt dan me lief is. Ben ik bijvoorbeeld echt instaat om iemand zó te ondersteunen dat deze persoon er zelf van groeit? Of help ik te simpel en te plastisch zodat het ‘holle hulp’ wordt? Of erger: heb ik er zelf baat bij om iemand te helpen? En ben ik wel zo onbevangen naar iedereen(!) in onze gemeente? Mij verre houden van ‘onnodige discussies over zingen, gezangen en muziek’, lijkt me soms aardig te lukken. Ik zie er namelijk totaal het nut niet van in. Ik houd er zelfs niet van om te discussiëren over wat ‘onnodig’ is of niet. Aan de andere kant kom ik hier zo ook geen steek verder. Dit vind ik soms lastig. Het laatstgenoemde statement gaat over eenheid. Gekeken naar bijvoorbeeld de bijbelstudieavonden lijkt dit ook in onze gemeente steeds meer een ‘hot onderwerp’ te worden. Hoe we hier echter concreet invulling aangeven, is ook voor mij nog niet helemaal helder.

Wat me wel duidelijk is, is dat dit geen vergaderonderwerp is voor kerkenraadslieden, maar een gemeentebrede kwestie. Dit moet dus ook niet ingebakken worden of verzanden in commissies, maar: gezamenlijk, proactief, consequent en liefdevol. Hier geeft de Polarlight Declaration wellicht een mooie voorzet voor!

Bijlagen:

De 'Candlestand Statement'	[Gereformeerde overwegingen bij de charismatische beweging]	198 Kb
Arm en rijk leren samen wat kerk zijn is	[(ND-Artikel incl. PL-Decl. statements)]	204 Kb
De 'Polarlight Declaration'	[Een verklaring over de kerk vanuit gereformeerde optiek.]	651 Kb

---

Deel dit artikel met anderen via...