Onlangs huisbezoek gehad van onze wijkouderling. Wat mij betreft een echte ouwe rot in het vak: handjes geven bij binnenkomst, gezellig praatje om te openen en zelfs een mini preek met de bijbel letterlijk open. Voor een "ex-evangelische" als mijzelf, nu zo'n tien jaar lid van een gereformeerde kerk, inmiddels al redelijk bekende kost. Bijna eng. Ik krijg namelijk onmiddellijk vlekken in m'n nek als ik merk dat er een bandje afgedraaid word. Als er een mini liturgie geregeld is voor dat twee uur durende gesprek.

Ik hou meer van praten van hart tot hart. Je echte zorgen delen met elkaar, in plaats van een algemeen verhaal dat het allemaal niet over houdt, maar toch best te pruimen is. Het leven samen met God is een feest! En dat mogen we best (meer) uitdragen vind ik.

Maar... elke keer weer ga ik weer de fout in met die huisbezoeken! Ik ken dat vaste riedeltje, ik weet wat er komen gaat en dat het nooit langer dan twee uur kan duren. Er is bijna altijd wel een speciaal thema zelfs, waar we het blijkbaar over moeten hebben. Die vaste, gereformeerde regelmaat, die soort waar ik dus die vlekken van krijg. En toch stink ik er dus elke keer weer in. Ook deze keer werd ik weer aangenaam verrast. Ik kijk weer terug op een goed en prettig gesprek.

Wat begon met dat vaste patroon waar ik zo bekend mee ben geraakt, werd dat gewilde gesprek van hart tot hart. Ouderling in kwestie opende zich. Deelde op een zeer prettige manier zijn geloof, zijn zorgen, zijn mening en wat hem momenteel bezig houdt in zijn geloof. Dank u Heer! En ook Riny bedankt! Je hebt me weer met de neus op de feiten gedrukt. Weer zo'n ogenschijnlijk voorgeprepareerd gesprek wat steevast weer uitmondt in een geanimeerd gesprek.

Nu nog dat enthousiasme uitdragen. Ik en Janneke (mijn lieve vrouw) en hij en... JIJ! Wanneer heb jij voor het laatst een écht, nieuw, fris initiatief genomen binnen je gemeente? Wanneer stak jij voor het laatst je nek uit voor je Heer? Voor die Ene die jouw Zijn leven heeft gegeven? Of durf je niet?

Deze column die ik nu begonnen ben is daar een mooi voorbeeld van. Geen idee wat mensen ervan vinden (ik hoop natuurlijk op reacties!). Maar als je in mijn hart kijkt, maakt het me bar weinig uit wat mensen nu van mij of mijn column vinden. Ik maak www (lees: wereldkundig) wat ik denk, vind, waar ik voor sta en vooral wat ik geloof. Dat uitdragen is soms spannend, maar o zo gaaf!

Geloven vind ik persoonlijk niet zo moeilijk. Het zoveel-mensen-zoveel-wensen-effect vind ik alleen soms zo vermoeiend. Waarom kunnen we niet allemaal in één keer zien wat Hij voor ons in petto heeft? Dat zou verbouwingen, gemeentegroei, geld en geloofszaken zoveel eenvoudiger maken! Zou dit Zijn ultieme toren-van-Babel-effect zijn? Ik heb begrepen dat die lui daar in Babel geen snars begrepen van elkaar. Hmm... redelijk toepasbaar, niet? Doet me denken aan wat die goeie ouwe Steven Covey zegt: eerst de ander(!) begrijpen, en dan pas begrepen worden door de ander. Volgens mij heeft Covey het nog niet zo raar bekeken met deze zegswijze.

Mijn persoonlijke voornemen: jou begrijpen! Snap je ;)?

Bart

---

Deel dit artikel met anderen via...