|
Komt Ú in de hemel, aan het einde van uw leven? |
|
Geschreven door Wim Priem, een bewerking van een artikel van ds. Van der Veer (EO) uit 2008
|
|
maandag, 13 april 2009 10:37 |
|
 Johannes 14: 1 en 2: 'Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op mij. In het huis van mijn Vader zijn veel kamers; zou ik anders gezegd hebben dat ik een plaats voor jullie gereed zal maken?'
Hemelvaartsdag, kent u, ken jij dat feest?
Ik wil u daar graag iets over vertellen. Bovenstaande is een heel geschikte tekst juist voor deze dag.
|
|
Laatst aangepast op woensdag, 09 mei 2012 10:19 |
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
woensdag, 16 mei 2012 06:54 |
|
Met het stukje voor de kinderen zonet zit je er al midden in, hoe hard de dood kan aankomen bij ons, hoe intens verdrietig je bent als er iemand sterft. Als het zo dichtbij komt, als je ziek wordt, als een collega op je werk overlijdt, dan komt het wel op scherp te staan. Hoe zou je het dan durven zeggen, wat Paulus zegt? En kun je het eigenlijk wel maken, zo de dood uitdagen?
Onze eerste reflex is vaak om de dood weg te duwen. Niet aan denken, niet over praten. Maar ja, dat helpt niet echt. Vroeg of laat krijg je er toch mee te maken. En dat doet zo ongenadig pijn, dat kun je niet doodzwijgen. Maar is dit niet het andere uiterste, wat Paulus doet? Je kunt de dood op afstand proberen te houden, als een vage macht die ergens wel loert aan de rand. Maar zoals Paulus de dood aanspreekt: “Kom maar op, waar ben je nou?” - dan krijgt de dood haast een gezicht. Het wordt heel concreet, en daarmee ook veel gevaarlijker. De dood is een bittere vijand, waar je maar beter niet mee kunt spotten. Dat weet Paulus toch ook?
Met het stukje voor de kinderen zonet zit je er al midden in, hoe hard de dood kan aankomen bij ons, hoe intens verdrietig je bent als er iemand sterft. Als het zo dichtbij komt, als je ziek wordt, als een collega op je werk overlijdt, dan komt het wel op scherp te staan. Hoe zou je het dan durven zeggen, wat Paulus zegt? En kun je het eigenlijk wel maken, zo de dood uitdagen?
Onze eerste reflex is vaak om de dood weg te duwen. Niet aan denken, niet over praten. Maar ja, dat helpt niet echt. Vroeg of laat krijg je er toch mee te maken. En dat doet zo ongenadig pijn, dat kun je niet doodzwijgen. Maar is dit niet het andere uiterste, wat Paulus doet?
|
|
Geschreven door Dolf te Velde
|
|
maandag, 07 mei 2012 05:49 |
|
Is het nou wel zo aardig, om met deze leus aan te komen? “Laten we eten en drinken, want morgen sterven wij” – als je dat loslaat op de mensen om ons heen, dan zit daar nogal een veroordeling in.
Als Paulus het zo naar voren brengt in 1 Korinte 15, dan heeft hij niet de buitenstaanders op het oog. Hij wil de mensen ín de gemeente van Korinte laten ontdekken waar ze uitkomen als ze het evangelie van de opstanding niet aannemen. Waar je uitkomt, en hoe je daarin vastloopt.
Deze uitspraak van Paulus is dus niet een vinger om mee te wijzen naar anderen, het is een spiegel voor jezelf. Kijk hoe je leeft, en of dat klopt met wat je gelooft. Jezus is opgestaan – dat is toch het grote startpunt van je leven? Maar hoe gaat het dan verder in je alledaagse leven?
Is het nou wel zo aardig, om met deze leus aan te komen? “Laten we eten en drinken, want morgen sterven wij” – als je dat loslaat op de mensen om ons heen, dan zit daar nogal een veroordeling in.
Als Paulus het zo naar voren brengt in 1 Korinte 15, dan heeft hij niet de buitenstaanders op het oog. Hij wil de mensen ín de gemeente van Korinte laten ontdekken waar ze uitkomen als ze het evangelie van de opstanding niet aannemen. Waar je uitkomt, en hoe je daarin vastloopt.
|
|
Laatst aangepast op maandag, 07 mei 2012 10:55 |
|
|
